Tagarchief: media

Recruitment marketing, of: hoe schiet ik in mijn eigen voet

De nieuwste hype in recruitment heet recruitment marketing: het inzetten van ‘typische’ marketingmiddelen en –ideeën bij het zoeken van nieuwe medewerkers. Het vinden van ‘leads’ die ooit, mogelijk, misschien, je weet maar nooit, omgezet gaan worden in geïnteresseerde kandidaten om vacatures te vervullen.

Recruitment marketing overload

Maar we kunnen beter even nadenken voordat we er met z’n allen achteraan gaan rennen.

Lees verder Recruitment marketing, of: hoe schiet ik in mijn eigen voet

Native advertising of: recruitment recyclet verder

Het ligt misschien aan mij, maar ik ben nu echt teleurgesteld in John – pardon, dr John – Sullivan. In een artikel noemt hij native advertising “the next big thing in recruitment advertising” en raadt ons aan om deze ‘powerful product advertising approach’ zo snel mogelijk in recruitment te gaan hanteren.

Native advertising

Native advertising is betaalde content die opgaat in de redactionele omgeving, online of in print of hoe dan ook, zodat “the information presented does not appear at first glance to be advertising”. Ik geef toe, ik loop al te lang mee, maar het concept van native advertising in recruitment is totaal niet nieuw. Sterker nog, het is stokoud.

Lees verder Native advertising of: recruitment recyclet verder

Waar blijven de sociale media in recruitment? Nou, nog nergens

“Social media as a whole has been embraced by the recruiting industry in a way that’s entirely out of proportion to what it gives back”, citeerde ik bijna een jaar geleden een artikel over het gebruik van sociale media in recruitment. Het schoot toen dus nog niet op. Nu wordt – bijna een jaar later – zelfs geconstateerd dat de rol van sociale media bij het binnenhalen van nieuwe medewerkers, in 2011 nog goed voor 3,5% van de resultaten, in 2012 terugliep tot 2,9%.

Sociale media nog steeds klein

De eigen recruitmentsite maakt een grote sprong en is één van de weinige bronnen die nog in de lift zit. Tussen de olifanten van referrals, werkenbijsites en vacaturesites – die de bulk leveren van nieuwe medewerkers – vormen sociale media nog altijd maar een heel klein muisje. Hoe zit dat?

Lees verder Waar blijven de sociale media in recruitment? Nou, nog nergens

Waarom we hondsmoe worden van online advertising

In 1997 werden we online geconfronteerd met 200 miljard advertenties en werd op gemiddeld 7% daarvan gereageerd. Amper 15 jaar later waren dat er 500 triljoen (een triljoen heeft 18 nullen) en werd daar in 0,1% van de gevallen op gereageerd. Aldus de infographic van deze zaterdag. Klein rekensommetje: in 1997 werd er dus 14.000.000.000 keer gereageerd, 15 jaar later was dat 5.000.000.000.000 keer.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Nu raak ik weliswaar de weg een beetje kwijt in al die nullen, maar volgens mij heeft het laatste getal er méér. Een neergang van 7% naar 0,1% lijkt weliswaar dramatisch, maar uiteindelijk wordt er absoluut gezien toch op meer advertenties geklikt. En dat zal dan wel de reden zijn dat het online nog steeds ritselt van de ads. De wet van de grote getallen. Het werkt gewoon.

Negatief effect op het ‘brand’

Maar dat wil niet zeggen dat we er altijd blij mee zijn. Dat blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat Google bij de zoekopdracht ‘ad blocker’ in 0,23 seconden 12.500.000 resultaten opdiept van browser add ons die een einde maken aan ‘hinderlijke’ of ‘irritante’ internetreclames, ongewenste volgers en banners. Maar liefst 66% van de internetters vindt dat soort zaken bijzonder vervelend en sterker nog: het heeft een negatief effect op de wijze waarop het adverterende merk wordt beoordeeld.

Hoe meer de advertenties in de persoonlijke ruimte van de ontvanger komen, hoe ergerlijker ze worden ervaren. SMS en e-mail staan daarbij bovenaan; daar wil het overgrote deel ze eigenlijk niet zien. Op Twitter kunnen de meesten al die advertenties wel verdragen. Maar de grootste pijn zit in de devices; op een tablet is online advertising tot daaraan toe; advertenties op een mobiele telefoon worden als bijzonder ingrijpend en storend ervaren.

‘Relevant’

Stoppen dan maar? Nee, natuurlijk niet. En er gloort hoop: zodra de advertenties erin slagen om – om dat woord maar weer eens te gebruiken – ‘relevant’ te zijn, neemt de ergernis af. Relevant wil in dit geval dan zeggen: aansluitend bij persoonlijke belangstelling, de actuele context, met de juiste timing of de juiste locatie. En wie er in slaagt om de advertentie op een interessante manier te formuleren – anders dan ‘Nu korting! Klik hier! – kan ook op welwillendheid rekenen.

Kortom: adverteren is prima, maar verdiep je in de ontvanger en pas je boodschap aan. Ach, what’s new.

Vernieuwing komt niet van technologie

Voorspellen is een geliefde hobby van bloggers en andere schrijvers en ik kom nog dagelijks artikelen tegen over wat er in 2013 op recruitmentgebied allemaal aan heerlijks gaat gebeuren. Welke vernieuwingen ons allemaal te wachten staan. Nu is 2013 al bijna voor 1/12e voorbij, dus ik hoop dat we er binnenkort eens mee klaar zijn, maar dat terzijde.

Het valt me op dat het gros van die vernieuwingen wordt gezocht in technologie: nóg geavanceerder video; nóg efficiëntere people aggregators; wel of geen betaalde of ‘freemium’ vacaturebanken; apps binnen sociale netwerken. Vooral de marketingblogs – waar recruitment overduidelijk toch al geen ‘field of expertise’ is – grossieren er in, zoals in dit kritiekloze artikel over het zoveelste bizarre ‘werving- en selectiesysteem dat gebruik maakt van video’s’. Ik denk dat we hier met z’n allen een denkfout maken.

Lees verder Vernieuwing komt niet van technologie

Hoe solliciteren is veranderd

Tot het begin van de 19e eeuw was er geen sprake van ‘solliciteren’ in de vorm die we nu kennen, zegt onderstaande infographic. Het is een Amerikaans exemplaar en dat betekent in elk geval dat ze daar bijvoorbeeld geen ervaring hebben met de gilden, die in Nederland lange tijd hebben bijgedragen aan de werking van de arbeidsmarkt. Al was daar in beperkte mate sprake van echt solliciteren; als je een ‘onecht’ kind was, kon je ’t al vergeten… De meeste mensen gingen überhaupt gewoon doen wat hun vader ook deed of aan de slag in het familiebedrijf.

Maar op zeker moment was er sprake van het verschijnsel ‘baan’ – werk dat in loondienst voor een baas werd uitgevoerd. Ook de techniek schreed voort en al vraag ik me af hoeveel mensen er rond 1876 over een telefoon beschikten en het ding ook nog gebruikten om naar banen te informeren, de opkomst van media heeft een gigantische rol gespeeld.

Vaart

De echte vaart komt er halverwege de jaren tachtig in, met de uitvinding van de fax – kon je je sollicitatie nog ’s op het laatste nippertje versturen – en later e-mail. In 2000 heeft 50% van de mensen de beschikking over internet en solliciteren steeds meer mensen per mail. Tien jaar later zit 80% op internet en zijn de sociale netwerken doorgebroken. Organisaties beginnen er – met wisselend succes – gebruik van te maken. Het complete proces van recruitment krijgt daardoor steeds meer een persoonlijk karakter.

De trend voor 2012 is video. Volgens de infographic dan. Ik heb het nog steeds niet écht zien doorbreken.

Doe eens gek, doe het anders, maar doe het goed

Recruitment is – ondanks alles – nog steeds een eenvoudig ‘vak’. Het werk moet gedaan worden, daar is iemand voor nodig, bij voorkeur degene die dat heel goed kan, die moet ergens vandaan gehaald worden en bereid zijn om de ‘deal’ te maken. Piece of cake.

Helaas is het zo dat het in de huidige wereld, die wat media betreft totaal versplinterd is, maar waar veel organisaties op een angstwekkende manier op elkaar beginnen te lijken en zich verdringen om te laten zien hoe geweldig het er wel niet is, nog niet meevalt om je ‘verhaal’ over de bühne te krijgen. Dan is – naast een aantal andere dingen, waarover regelmatig op dit blog wordt geschreven – creativiteit nodig.

Lees verder Doe eens gek, doe het anders, maar doe het goed

Een transparante arbeidsmarkt komt van twee kanten

Hoe kun je met je hand op je hart verklaren dat je in de gigantische massa ‘persoonsinformatie’ die op internet te vinden is, de juiste persoon voor een baan of klus hebt gevonden? Dat vroeg ik me een paar weken geleden af. Et voilà, in dit artikel over de illusie van een transparante arbeidsmarkt wordt op die vraag deels een antwoord gegeven: door zogeheten people aggregators. Actief zoeken en met ‘chirurgische precisie’ degene vinden die precies geschikt is voor een vacature.

Dat zou meer kans op succes bieden dan de passieve aanpak via het aloude ‘post and pray’-principe, een vacature maar gewoon her en der achterlaten in de verwachting dat die juiste persoon ‘m wel onder ogen krijgt. Wat volgens het artikel niet zal gebeuren, want “werkzoekers zijn verklaarde amateurs in het zoeken en vinden van de juiste vacature(s)”. Ze weten niet hoe ze moeten zoeken en ook niet waar. Dat neem ik direct aan. Maar ze zijn niet de enige.

Lees verder Een transparante arbeidsmarkt komt van twee kanten

Hoe mobiel baanzoeken een opmars maakt

Mobiel recruitment stelt niks voor, kon je hier op 7 februari van dit jaar lezen. En laten we wel wezen, het totale proces – oriënteren, vacature zoeken, een alert krijgen (eventueel via sociale netwerken), solliciteren, (een deel van) het selectieproces, op de hoogte gehouden worden en dergelijke – weet ‘mobiele technologie’ nog niet echt af te handelen, maar op onderdelen gaat het steeds beter. En aan de gebruikers zal het niet liggen.

Dit blijkt wel uit de onderstaande infographic van Beyond.com. Volgens hun gegevens maakt 77% van de baanzoekers inmiddels op de één of andere manier gebruik van mobiele mogelijkheden. Voor het overgrote deel – bijna een kwart – zijn dat starters, degenen die sowieso al met hun mobieltjes vergroeid zijn. De belangrijkste redenen daarvoor zijn:  altijd en overal toegang tot vacatures en snel kunnen reageren.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Volgens Beyond verdubbelt het verkeer rondom mobiele recruitmentapplicaties elk jaar. Dat klinkt vooralsnog ruiger dan het is – van 0 naar 5 naar 11%  (in 2011) is dan wel telkens een verdubbeling, maar het is natuurlijk nog steeds niet veel. De kans is wel groot dat het tempo er nu in gaat komen.

Wat zijn voor baanzoekers nuttige acties om mobiel te doen? De infographic noemt er zes:

  • Alerts over nieuwe vacatures
  • Zoekopdrachten bewaren
  • Delen van vacatures
  • Solliciteren op vacatures
  • Informatie over loopbanen
  • Beoordelingen van bedrijven bekijken

Hoe dan ook is het de moeite waard om ’s te bekijken hoe je mobiele applicaties in je eigen activiteiten kunt opnemen. Dat hoeft niet direct het ontwikkelen van een eigen app te zijn; je recruitmentsite een keer goed onder de loep nemen om te bezien of hij mobiel overeind blijft, is al een nuttige eerste stap.

Social media: een gevaarlijk spelletje

Twitteren voor de baas? Het valt niet mee. Niet voor de medewerker, maar ook niet voor de baas. Tenminste, als ik de volgende twee artikelen mag geloven: één gaat over een spel om social media warm te houden. Voor het geval medewerkers er na een tijdje de lol niet meer van inzien. En één over: wat te doen bij conflicten. Als medewerkers er nog wél de lol van inzien, maar zich negatief uitlaten en daardoor het (employer) brand ‘schaden’.

Het gaat blijkbaar niet vanzelf. Maar je kunt je afvragen of een code of spelletje daar veel aan kan doen – sociale media als communicatie-instrument van organisaties, in praktijk gebracht door individuen, heeft nu eenmaal een Januskop en soms wringt het.

Lees verder Social media: een gevaarlijk spelletje

Het spookt op internet – en daarbuiten ook

We hebben weer een nieuw meldpunt… Na de Midden- en Oost-Europeanen, de Bangalijsten, de Tegenstrijdige Regels en het Onjuist Spatiegebruik, is er nu ook een meldpunt voor Spookvacatures. Voor wie de afgelopen dagen onder een steen heeft gezeten: dat zijn vacatures waar geen echte banen achter zitten, maar die vooral worden opengesteld om CV’s te verzamelen.

Werkzoekenden krijgen bij belangstelling te horen dat de vacature is uitgesteld, of dat er regelmatig vacatures zijn voor dergelijke functies, maar ‘nu even niet’. Dat soort vacatures kun je tegenwoordig melden, want zo is het doelbewuste misleiding. Oplichting eigenlijk. Hoe dan ook een gruwelijk misdrijf. Dus, zoals de oprichter van het meldpunt zegt: “Dit moet een halt worden toegeroepen”. Misschien loop ik al te lang mee, maar eerlijk gezegd: er is weinig nieuws onder de zon.

Lees verder Het spookt op internet – en daarbuiten ook

Vijf redenen om te kappen met…

Je komt ze overal tegen. De honderd beste adviezen voor… Vijf manieren om… 6 Ways Recruiters can… Vijf gouden tips… Zeven zwaarwegende argumenten voor… The Top 40 Problems with… Drie oplossingen voor… Tien tips en tricks om… Wie alle tips, trucs en adviezen die tegenwoordig op internet rondzwerven bij elkaar optelt, komt uit op meer oplossingen dan er problemen zijn.

Deels wordt dat natuurlijk veroorzaakt door het feit dat er veel oplossingen rondgaan voor ongeveer hetzelfde probleem. Dat is over het algemeen niet de oplossing waar de wereld met ingehouden adem op zit te wachten, namelijk: hoe breien we een eind aan de crisis? Maar iedereen die zit te wachten op het finale rijtje adviezen over ‘hoe sociale media in te zetten’, ‘medewerkers betrokken te houden’ of een ‘verpletterende website te bouwen’ – hij of zij wende zich tot Google en de antwoorden vliegen om je oren. En niet altijd met evenveel nut.

Lees verder Vijf redenen om te kappen met…

Somebody’s watching me!

De afgelopen week onstond er ophef over de 35 camera’s waarmee het VU Medisch Centrum de gebeurtenissen op de Spoedeisende Hulp vastlegde. Mensen werden gefilmd en – vaak pas achteraf – gevraagd of ze bezwaar hadden tegen uitzending. Beetje raar om dat te vragen op een moment dat je hoofd naar héél veel staat,  behalve naar rustig nadenken of je wel met je snufferd op tv wilt. Harde woorden door ‘ethici’ van concurrerende ziekenhuizen (die zich misschien ook voor hun kop sloegen dat ze zelf niet op het idee zijn gekomen?), klachten en vooral een heleboel publiciteit. Over het overschrijden van misschien wel de finale grens. Ik ben blij dat de uitzendingen niet meer doorgaan, maar ik denk dat er door de hele toestand toch een verschuivinkje is opgetreden en dat we rustig kunnen afwachten tot het uiterst private leven-of-dood-moment op zo’n SEH – of iets dat er erg op lijkt – alsnog en zonder al te veel maatschappelijk gedoe ten prooi valt aan de ongevraagde privacyschending waarmee ons openbare leven inmiddels doordrenkt is. Niet in het minst omdat de eerste aflevering er gauw tussendoor werd gewurmd; met  het doorzichtige argument dat we dan zelf kunnen zien hoe ‘zorgvuldig’ e.e.a. gegaan is. Neuh… de stap is gezet.

Dertig jaar

“Why do I always feel like I’m in the twilight zone”, vroeg Rockwell (voor de jonkies: de zoon van de oprichter van Motown) zich al af in het nummer ‘Somebody’s watching me’ uit 1984 (met Michael Jackson in het achtergrondkoor). Het wordt inderdaad allemaal erg schemerig: veiligheidscamera’s houden ons doen en laten bij op straat; we gooien ons hele hebben en houden op sociale netwerken of geven onze informatie aan websites (en schreeuwen moord en brand als een Baby Dump geheel in lijn met hun propositie de boel op straat laat vallen); onze gegevens worden door diverse overheidsinstanties onnavolgbaar vastgelegd en aan elkaar gekoppeld. Het is dus best begrijpelijk dat het VUmc de zaak verkeerd inschatte en het geen probleem vond om mensen in een kwetsbare positie te benaderen voor iets dat vooral dienstbaar is aan de eigen PR en de winstmarges van een hypercommerciële productiemaatschappij – de fatsoensgrens is toch al gepasseerd.

Wel leuk

Het liedje is trouwens wel heel leuk. Vrolijk. Ik luister er regelmatig naar in de auto, maar hoop dat de volgende zin niet net zo profetisch blijkt te zijn als een heleboel andere die je kunt horen als je het nummer beluistert: “Can the people on TV see me or am I just paranoid”?

 

Mobiel recruitment stelt niks voor

Hoe online baanzoeken mobieler wordt, was de titel van een post twee weken geleden. Maar bij goed lezen bleek dat een verkeerde naam te zijn; baanzoeken wordt namelijk helemaal niet mobieler: weliswaar gebruikt 11% van de baanzoekers een smartphone of tablet bij deze klus, maar voor het overgrote deel gaat het daarbij om het bekijken van ‘traditionele’ vacaturesites op een tablet. Of misschien op een smartphone, maar zeg nou zelf, tenzij een site een mobiele versie heeft is zoeken op een smartphone niet echt comfortabel. En dan nog.

Toepassingen of apps die écht ‘mobiel recruitment’ zijn, heb ik nog niet kunnen ontdekken. Augmented reality is niet de doorbraak gebleken. We kunnen LinkedIn en Facebook – met alle recruitment-spinoffs – heel goed op onze handzame apparaatjes bekijken en in Maps opzoeken waar een vacature zich bevindt, maar daar houdt het dan wel zo’n beetje mee op. Maar blijkbaar is er toch het gevoel dat ‘mobiel recruitment’ een volgende kip met gouden eieren kan zijn en is het onderwerp ‘hot’, zoals ook blijkt uit een artikel op The Recruiters Lounge, met als titel Social media recruiting on smartphones. Hm. Ken je de mop van de twee mannen die naar Parijs gaan?

Lees verder Mobiel recruitment stelt niks voor

Hoe online baanzoeken mobieler wordt

Online recruitment wordt mobieler en mobieler, zegt onderstaande infographic van Beyond.com. Ja, de hele wereld wordt mobieler, dus daar pakt recruitment natuurlijk wel wat van mee. Toch valt het me tegen wat er tot op heden aan vernieuwends op dit gebied te zien is – maar ik moet toegeven dat ik daar zelf ook niet echt een waanzinnig idee voor heb. De toegevoegde waarde voor recruitment is blijkbaar lastig te vinden.

  • Ruim driekwart gebruikt mobiele toepassingen om naar banen te zoeken.
  • Bijna een kwart daarvan vindt mobiel wel een mooie manier om dat ongemerkt te doen.
  • Ruim éénvijfde zoekt specifiek lokaal of regionaal.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Alles bij elkaar is het mobiel zoeken naar banen gestegen met 110%. Dat klinkt belachelijk veel, maar het heeft betrekking op een stijging van… 0 naar 11%. Dat betekent dus dat 89% van de baanzoekers dat niet mobiel doet. En dat zijn er altijd nog veel meer.