Tagarchief: overige

Wat?

Nepnieuws of echt nieuws

Leugens of flauwekul

Feit of mening

De Oxford Dictionary heeft post truth uitgeroepen tot het (Engelse) woord van 2016*. Meningen komen niet (meer?) tot stand met behulp van objectieve feiten, maar worden bij elkaar geharkt op basis van emoties en persoonlijke overtuigingen. Niet per se gehinderd door de realiteit en gevoed door berichtgeving in filter bubbles. Met al deze feitenvrije meningvormerij moeten we doorlopend aan fact checking doen: is dit echt of nep, hebben we te maken met een flauwekulversie van de werkelijkheid of ronduit een leugen, gaat het hier om een mening of een feit? Wat? Wat?

Ik kan jullie dus maar één ding toewensen en dat is

Nieuwjaar - een wijs 2017

* In Nederland konden Van Dale en het Genootschap Onze Taal het onderling niet eens worden, dus hebben wij twee woorden van het jaar: Brexit en treitervlogger.

Een schitterend eiland

Op zoek naar een plek waar het warm en zonnig was – ik had zin in vakantie en zelfs de merkwaardige Hollandse winter van 2015 leverde voor mijn gevoel onvoldoende vitamine D – viel de keuze eind vorig jaar voor de derde keer op de Canarische Eilanden. 

Cactus

Ze zijn ver weg en toch dichtbij en in elk geval iets héél anders dan een volgepakt huisjespark in een uithoek van Nederland (daar is vast niets mee mis, maar daar had ik dus geen zin in). Het werd Lanzarote en sinds vorige week ken ik daardoor wel drie Canarische eilanden – Tenerife, Gran Canaria en Lanzarote. Neem van mij aan: de laatste is met afstand de mooiste. Om meerdere redenen.

Lees verder Een schitterend eiland

Nieuwjaar, maar we leren het nooit

Het is weer nieuwjaar en dat betekent de terugkeer van drie oude bekenden. Ten eerste de ‘lijstjes’ vol trends en ontwikkelingen. Social-mediatrends. Webtrends. Recruitmenttrends. App-ontwikkelingstrends. Dit soort lijstjes voorspelt soms járen achtereen dat ontwikkeling x of y nu écht definitief gaat plaatsvinden (voorspellingen die ooit gaan uitkomen, want wat kán gebeuren, zal gebeuren, als we het maar vaak genoeg proberen, zei August de Morgan al). 

Trends 2015

Ook zijn er de terugkijklijstjes. Niets is zo oud als de krant van gisteren, maar sommigen blijken het interessant te vinden om de – vaak door henzelf gedane – voorspellingen van vorig jaar uit de mottenballen te halen om te kijken hoeveel ze er ‘goed’ hadden. Doorgaans is dat ongeveer de helft, wat mij het statistisch gemiddelde lijkt en dus geen kunst is (maar ik ben geen expert op dat gebied). En dan worden we ten derde in deze tijd gebombardeerd met alle trucjes die je maar kunt verzinnen om ons dit jaar wél aan onze goede voornemens te houden. Zelfs de eerbiedwaardige Harvard Business Review doet er aan mee. Neeee!

Lees verder Nieuwjaar, maar we leren het nooit

Something’s gotta give – maar het is niet John Sullivan

Sinds november 2009 zijn hier op wervingsvisies ruim 800 blogposts verschenen. 844 om precies te zijn. In een ijzeren ritme: eerst vijf en later twee per week. Zelden heb ik last gehad van een ‘writer’s block’, sterker nog, meestal was de vraag eerder waar ik niet over zou schrijven. Desalniettemin kostte het produceren van een post vaak veel tijd – vooral het ‘polijsten’, want in tegenstelling tot de ‘gooi maar in elkaar blogs’ van schrijvers die hun eigen teksten nooit teruglezen, moesten die van mij taalkundig perfect zijn. 

wervingsvisies

Tijd – daar heb ik op dit moment niet zo veel van. Een combinatie van (veel) werk en persoonlijke omstandigheden maken dat ik de handdoek in de ring gooi. Een beetje, tenminste. Het ritme van twee keer per week gaat niet meer lukken, maar helemaal m’n mond houden kan ik waarschijnlijk toch niet. Of deze beslissing tot een regelmatige frequentie gaat leiden, geen idee. Maar ook bij een onregelmatige frequentie hoop ik jullie hier toch regelmatig aan te treffen. En voor nu heb ik een goedmakertje.

Lees verder Something’s gotta give – maar het is niet John Sullivan

Door de tunnel. De Tunnel.

Omdat ik vandaag nog net in Londen zit (vanmiddag vertrekt de Eurostar weer richting Brussel en Nederland met ons aan boord), bovendien jarig ben (dat laatste boeit me al geruime tijd niet meer, dus doe geen moeite) en dit artikel vijf dagen geleden geschreven is, is de kans dat het aansluit bij de actualiteit (voor zover er momenteel iets actueels is) nul. 

tunnel

Dat ga ik dan ook maar niet proberen. Ik had de afgelopen dagen sowieso andere dingen aan m’n hoofd, zoals bijvoorbeeld de Paul Klee-tentoonstelling in Tate Modern. Of de Queen-musical, want je bent een ouwe muts of niet. Waar ik erg naar uitgekeken heb, is het tripje per voortrazende trein onder het Kanaal door: 300 km per uur en op het diepste punt 115 meter onder water. Hoe dol ik ook ben op de Thalys, die kan aan dit evenement toch niet tippen.

tunnel

Vorig jaar tijdens de vakantie in Engeland stonden we op zeker moment weg te waaien op een dijk in de buurt van Folkestone en zagen het gigantische emplacement van Eurotunnel in de diepte liggen. Ach, wat houd ik toch van treinen.  

Vis, vis, vis – uit de oven

Zo nu en dan plaats ik hier iets dat niets met arbeidsmarktcommunicatie, employer branding of recruitment te maken heeft. Dan heb ik daar even zin in. Iets over de jongens bijvoorbeeld. Of de kat. Of een recept. Vandaag is het dat laatste, dus iedereen die niet geïnteresseerd is in eten of koken: nu is het moment om weg te klikken.

ovenschotel vis

Voor wie wél geïnteresseerd is: het bijgaande recept voor een ovenschotel-met-vis-bloemkool-en-broccoli is megasimpel – ingewikkeld koken is namelijk helemaal niks voor mij – maar wel lekker (zeggen degenen die het gegeten hebben) en eenvoudig vooraf te maken, voor het geval je eters krijgt. Zelfs de jongens – die normaal gesproken alleen maar grote hoeveelheden kip tot zich wensen te nemen – hebben het met smaak verorberd.

Lees verder Vis, vis, vis – uit de oven

De ranglijst van meest favorieten: aandacht helpt

Hij is er weer: de populariteitspoll ‘Meest favoriete werkgever’ van iG!. Met opnieuw Shell op de eerste plaats van de ranglijst en Philips, KLM en de Rabobank daarachter. Het resultaat is weinig verrassend; deze vier doen al jaren niets anders dan stuivertje wisselen. En verder is er überhaupt weinig verrassends te bespeuren, hooguit dat Apple, vorig jaar nog op plaats 9, nu volledig uit de top 10 gevallen is. 

ranglijst

Andere ‘lijstjes’, bijvoorbeeld van Intermediair/Motivaction, laten eenzelfde beeld van populariteit zien; alleen weet Unilever zich bij Intermediair nog in de top 5 te frutten, waar iG! de Politie neerzet. Achter de usual suspects aan kop dreunt het dicht aaneengesloten veld – verderop worden de verschillen kleiner en kleiner – waar zo nu en dan een outsider wegvalt of naar voren weet te komen. Zielig is wel de val van ABN Amro van plaats 7 naar 21 en soms maakt een oude bekende een comeback – zoals Ahold dit jaar van 37 naar 13. Maar verder is het allemaal niet echt verrassend. Wat bij mij tot de vraag leidt: waarom worden steeds dezelfde organisaties genoemd?

Lees verder De ranglijst van meest favorieten: aandacht helpt

De arbeidsmarkt: oorlog om talent of om een baan?

De grote uitdaging in 2014 voor werkgevers wordt het aantrekken en behouden van (de beste) medewerkers, beweert Bersin by Deloitte. Dat is de oude schreeuwfirma Bersin die door Deloitte is ingelijfd, waarschijnlijk met als doel om door middel van het luidkeels debiteren van allerlei HR-onzin de boekhoudschandalen een beetje te overstemmen.

Arbeidsmarkt

Een andere reden kan ik niet verzinnen voor de domme conclusies uit een rapport dat ook nog een titel draagt waar de wishful thinking vanaf druipt: “2014 Predictions: Building a Strong Talent Pipeline for the Global Economic Recovery”. Over het woord ‘Talent’ zal ik nu niks meer zeggen. Maar… Global Recovery? Talent Pipeline? Hoezo? Waarom?

Lees verder De arbeidsmarkt: oorlog om talent of om een baan?

Bijna klaar

2013 is bijna achter de rug. Het is bijna nieuwjaar. Nog één dagje, een avondje met oliebollen en champagne, misschien wat geknal her en der en dan: naar de geschiedenisboeken ermee. Maar niet zonder nog één keer om te kijken, in dit geval zeer beperkt om te kijken. Wat zijn de populairste verhalen geweest hier op wervingsvisies? Welke artikelen zijn het meest gelezen? Dit is de top 5.

Op de vijfde plaats de constatering dat Facebook niet geschikt is voor recruitment. Om zeven redenen, waarvan de belangrijkste wellicht is: het bijdragen aan gerichte advertenties voor de concurrent.

Als vierde eindigde een artikel met een quiz: van wie is deze vacaturetekst? Een nietszeggende tekst en de vraag van wie hij afkomstig was. Alleen de deelnemers die valsspeelden door te Googelen wisten het juiste antwoord (dat je kon lezen in het vervolgartikel).

Derde werd het verhaal over HR dat maar steeds de boot mist. Het gaat niet werken als je een afdeling blijft die onduidelijke signalen de wereld instuurt, vergezeld van half afgemaakte en bepaald niet altijd succesvolle projecten en die vooral worstelt met de eigen rol en identiteit.

De runner up is een artikel over de implosie van LinkedIn. Dat de hele zaak onder z’n eigen gewicht in elkaar dreigt te zakken en het moment komt dat er van LinkedIn niets anders meer over is dan een zielig hoopje vacaturebank.

Het overzicht van voorspellingen voor 2013 heeft blijkbaar het meest in de behoefte voorzien. Die eindigde op de eerste plaats. Aangezien het per definitie oud nieuws is, zeg ik er niks meer over.

Maar ik wens iedereen wél een mooi en succesvol 2014 toe.

Surprise?

Surprise

De arbeidsmarkt beweegt heel veel
Dat brengt veel leven op de been
Maar niemand overziet meer het geheel
Waar gaan we in de toekomst heen?

Ik wou dat ik dat voorspellen kon
Dan zat ik hier al lang niet meer
Maar op een tropisch eiland in de zon
Te genieten van het mooie weer

In Nederland is het kil en koud
En staan velen langs de kant
Man, vrouw, jong of oud
Met een toekomst zwart omrand

Niet meedoen, zonder werk of baan
Voor velen zijn de deuren dicht
Vinden we dat dat door kan gaan?
Of gloort er in de verte licht?

De economie toont een positief gemoed
De groei komt terug, hoezee
Nu komt het allemaal vanzelf weer goed
En iedereen doet straks weer mee

Voor twijfel daaraan is alle reden
De wereld draait steeds sneller
Techniek doet vaak wat mensen deden
En de strijd om werk wordt feller

Niemand kan meer zeker zijn
Van een leven lang werken voor één baas
Dat voelt voor velen niet echt fijn
Maar is toch waar, helaas

Al heb ook ik de wijsheid niet in pacht
Eén ding is voor mij zonneklaar
De omstandigheden ongeacht
Laten we blijven zorgen voor elkaar

 

Tijd!

Het voordeel van ZZP’er zijn, is vooral: baas zijn over je eigen tijd. De hoeveelheid uren, het tijdstip waarop je werkt – je kunt het tot op zeer grote hoogte zelf inplannen en dat is erg prettig. Zo kun je nog eens overdag naar de kapper en ’s avonds werken aan een klus, project, plan, boek, blog of waar je je ook maar mee bezig houdt.

Tijd

Ook is er tijd voor de zorg voor degenen die je na staan. Dat overkwam mij in 2013. Een aantal maanden heb ik een deel van mijn tijd besteed aan wat zo mooi heet ‘mantelzorg’ voor één van mijn naasten. Dat heb ik met ontzettend veel liefde gedaan en beschouw de volledige genezing als een beloning die ver uitgaat boven welke geldelijke vergoeding dan ook.

Midden in de nacht

Maar voor een ZZP’er zit er ook een andere kant aan de zaak. De uren die in deze ‘zorg’ gingen zitten, heb ik niet kunnen besteden aan ZZP’er zijn. Niet dat ik niks heb gedaan: zo heb ik mee mogen werken aan de nieuwe recruitmentsite van NS, waar ik trots op ben. Een aantal trainingen, lezingen en workshops verzorgd. Ik deed en doe een aantal – korte – projecten. Dit blog – en een aantal andere – toch regelmatig weten te vullen, al zat ik soms midden in de nacht te schrijven (wat bij blogs vaker voor schijnt te komen). Voor elk nummer van Werf& een bijdrage geschreven.

Maar ergens moet worden ingeleverd en in dit geval is dat geweest op wat zo mooi heet: ‘zichtbaarheid’. Of noem het voor mijn part ‘acquisitie’. Op een paar grote evenementen na, hebben jullie niet veel van me gezien. Dat vond ik jammer, maar het was een keuze. Dit artikel is daarom een manier om te zeggen: ik ben er weer. De komende tijd rond ik een aantal projecten af en heb vanaf oktober tijd. Tijd voor opdrachten of projecten. Een arbeidsmarktstrategie, een recruitmentsite, een training of een nieuwe campagne. Om je te helpen om jezelf op een goede, krachtige, mooie manier als werkgever te profileren en de kandidaten te krijgen die je verdient. Ik heb tijd voor jou.

Hoe infographics het internet laten exploderen

Infographics hebben zich de afgelopen jaren als een soort muizenplaag razendsnel over het internet weten te verspreiden. Veel mensen vinden die dingen leuk. Anderen vinden het een kleutermanier om informatie over te dragen. Tot deze laatste categorie lijken de makers van de infographic van deze zaterdag te behoren. Ze lepelen wat verontrustende ‘data’ op. Het maken van dit soort afbeeldingen neemt met 1% per dag toe. Als ze allemaal tegelijk worden gedelete, ontstaat er een explosie. Gevolg: infographics gaan de apocalyps veroorzaken.

Hoe infographics het internet laten exploderen

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Ik denk dat het met het einde der tijden nog wel meevalt. Maar het is triest om te lezen dat 62% van de lezers van infographics er niet in weet te slagen om informatie op een andere manier te snappen dan met behulp van plaatjes en grote letters. En dat 23% van alle infographics jonge hondjes laat janken. En bovendien: dat 96% van de informatie in infographics onjuist is (de overige 2% is niet van belang).

Dommer

Sinds 1 oktober 2011 doe ik mee aan de geschiedvervalsing door elke zaterdag klokslag 12 uur zo’n ding te publiceren. Ik weet niet of ik er nog wel mee door moet gaan. Zeker niet sinds ik heb geleerd dat degenen die de bovenstaande infographic van boven naar beneden hebben gelezen, in de tussentijd 12% dommer zijn geworden. Want als dat zo is, geldt het misschien ook wel voor andere exemplaren. Of misschien is dat óók niet waar of valt het in de 2% ‘niet van belang’. Maar ik wil het niet op m’n geweten hebben. Ik stop er mee.

Niet alleen om de hierboven genoemde reden, overigens. Het valt me al weken niet (meer) mee om echte goeie te vinden (die niet ook al op allerlei andere plaatsen kunnen worden aangetroffen) en ik wil het niveau hier toch een beetje bewaken. Ze worden niet zo heel goed gelezen. Ze beginnen me een beetje te vervelen. En het kost een hoop tijd, tijd die ik niet altijd heb, bijvoorbeeld omdat ik tegenwoordig elke week ook een bijdrage mag leveren op RecruitmentMatters – waar vooral het reageren op reacties best veel tijd kost. Wat een kletskousen daar.

Ik heb dus besloten dat het klaar is. Bijna, tenminste. Er komt er nog één, volgende week. Over stress. En daarna wordt het hier op zaterdag stil.

P.S. Ik heb er nog een paar liggen. Over Big Data, contentmarketing, het verschil tussen mannen en vrouwen en over engagement. En nog eentje over de Angry Birds. Wie ze hebben wil, mag ze komen halen.

Al die feestdagen ook

Vandaag is het Hemelvaartsdag. Voor degenen met een goed christelijke opvoeding – zoals ik – is het duidelijk waar deze dag over gaat. Ik weet zelfs wat er tijdens Pinksteren aan de hand is, behalve een extra vrije dag.  Hier in huis loopt er in deze periode ook altijd een verjaardag tussendoor, die we meestal vieren op de zondag ná het heuglijke feit, iets dat vaker wel dan niet samenvalt met moederdag.

Moederdag

In alle festiviteiten delft Moederdag dan meestal het onderspit. Over het algemeen denk ik er zelf nog net aan om een bos bloemen voor m’n eigen moeder te kopen. De jongens denken er – sinds ze van de basisschool af zijn en er geen juf meer is die hen stimuleert tot het maken van een knutselwerkje met ‘voor de liefste moeder’ erop – al helemaal niet aan. En eigenlijk vind ik dat wel best.

Al die feestdagen ook… Ik zal blij zijn als het leven z’n normale gang herneemt.

Hoe Nederland naar de inhuldiging kijkt

Aanstaande dinsdag is het zo ver. Dan krijgen we een nieuw staatshoofd, voor het eerst in meer dan honderd jaar een koning. Meer nog dan in 1980 zal het een mediaspektakel zijn, dit keer hopelijk zonder dat Amsterdam erbij wordt afgebroken. De infographic van deze zaterdag laat zien hoe Nederland van plan is om het hele gebeuren te ondergaan.

inhuldiging

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

NS zal zijn uiterste best doen om iedereen die er live bij aanwezig wil zijn, heelhuids naar en van Amsterdam te brengen, maar we kunnen natuurlijk nooit met z’n allen terecht in onze hoofdstad. De meesten van ons zijn dus aangewezen op de televisie om getuige te zijn van wat door 70% nu al wordt beschouwd als het meest memorabele tv-moment van 2013. En wat door 50% de gehele dag zal worden bekeken, waar 26% zich heeft voorgenomen om het met de samenvatting ’s avonds te doen en 16% het nog niet weet.

Meivakantie

Overigens is meer dan de helft – ruim 56% – niet van plan om ervoor thuis te blijven. Soms gaan ze samen met anderen kijken. Of ergens op een groot scherm in de buitenlucht (hopelijk niet in de regen). En weer anderen zijn er gewoon niet – 30 april valt weer eens midden in de meivakantie – en niet iedereen heeft wifi bij de hand.

Hoe dan ook, dat van de memorabele dag onderschrijf ik wel. En ik wens alvast iedereen heel veel plezier.

Wat we meten met HR metrics

Wat wordt het meest gemeten in HR? Volgens de infographic van deze zaterdag zijn dat: verloop, competenties en productiviteit. Ook aan de samenstelling van het personeelsbestand en de mate van betrokkenheid wordt regelmatig aandacht besteed. Recruitment komt er een beetje bekaaid af; slechts 4% meet daarbij consequent.

hr-metrics

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

En áls ze dan meten, gaat het in de helft van de gevallen over geld: wat heeft het gekost om iemand aan te nemen? Of de kosten van tijdelijk personeel. En dan zijn organisaties tot slot ook nog wel een beetje nieuwsgierig hoe ze te boek staan onder starters. Ik heb geen idee van het achterliggende onderzoek, maar het verbaasde me wel een beetje.

Accountability

Is dat niet erg weinig? Hou me ten goede, iedereen die dit blog regelmatig leest, weet ik dat ik in het geheel geen diehard metrics believer ben. Integendeel, meten maakt soms meer kapot dan je lief is. Maar alleen maar willen weten wat het kost om iemand aan te nemen, vind ik zelfs minimaal. Nee, metrics moeten geen doel op zich worden, maar met de roep om meer accountability in HR heb je toch data nodig die bij kunnen dragen aan beter presterende medewerkers, snellere procedures, efficiënter gebruik van middelen, meer diversiteit en een sterk(er) employer brand. En niet alleen maar de vraag beantwoorden hoeveel geld je kwijt bent.

Afijn, er is nog wel wat werk aan de winkel, zullen we maar zeggen.