Sociale media
Al die feestdagen ook
Vandaag is het Hemelvaartsdag. Voor degenen met een goed christelijke opvoeding – zoals ik – is het duidelijk waar deze dag over gaat. Ik weet zelfs wat er tijdens Pinksteren aan de hand is, behalve een extra vrije dag. Hier in huis loopt er in deze periode ook altijd een verjaardag tussendoor, die we meestal vieren op de zondag ná het heuglijke feit, iets dat vaker wel dan niet samenvalt met moederdag.
In alle festiviteiten delft Moederdag dan meestal het onderspit. Over het algemeen denk ik er zelf nog net aan om een bos bloemen voor m’n eigen moeder te kopen. De jongens denken er – sinds ze van de basisschool af zijn en er geen juf meer is die hen stimuleert tot het maken van een knutselwerkje met ‘voor de liefste moeder’ erop – al helemaal niet aan. En eigenlijk vind ik dat wel best.
Al die feestdagen ook… Ik zal blij zijn als het leven z’n normale gang herneemt.
Hoe Nederland naar de inhuldiging kijkt
Aanstaande dinsdag is het zo ver. Dan krijgen we een nieuw staatshoofd, voor het eerst in meer dan honderd jaar een koning. Meer nog dan in 1980 zal het een mediaspektakel zijn, dit keer hopelijk zonder dat Amsterdam erbij wordt afgebroken. De infographic van deze zaterdag laat zien hoe Nederland van plan is om het hele gebeuren te ondergaan.
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
NS zal zijn uiterste best doen om iedereen die er live bij aanwezig wil zijn, heelhuids naar en van Amsterdam te brengen, maar we kunnen natuurlijk nooit met z’n allen terecht in onze hoofdstad. De meesten van ons zijn dus aangewezen op de televisie om getuige te zijn van wat door 70% nu al wordt beschouwd als het meest memorabele tv-moment van 2013. En wat door 50% de gehele dag zal worden bekeken, waar 26% zich heeft voorgenomen om het met de samenvatting ‘s avonds te doen en 16% het nog niet weet.
Meivakantie
Overigens is meer dan de helft – ruim 56% – niet van plan om ervoor thuis te blijven. Soms gaan ze samen met anderen kijken. Of ergens op een groot scherm in de buitenlucht (hopelijk niet in de regen). En weer anderen zijn er gewoon niet – 30 april valt weer eens midden in de meivakantie – en niet iedereen heeft wifi bij de hand.
Hoe dan ook, dat van de memorabele dag onderschrijf ik wel. En ik wens alvast iedereen heel veel plezier.
Wat we meten met HR metrics
Wat wordt het meest gemeten in HR? Volgens de infographic van deze zaterdag zijn dat: verloop, competenties en productiviteit. Ook aan de samenstelling van het personeelsbestand en de mate van betrokkenheid wordt regelmatig aandacht besteed. Recruitment komt er een beetje bekaaid af; slechts 4% meet daarbij consequent.
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
En áls ze dan meten, gaat het in de helft van de gevallen over geld: wat heeft het gekost om iemand aan te nemen? Of de kosten van tijdelijk personeel. En dan zijn organisaties tot slot ook nog wel een beetje nieuwsgierig hoe ze te boek staan onder starters. Ik heb geen idee van het achterliggende onderzoek, maar het verbaasde me wel een beetje.
Accountability
Is dat niet erg weinig? Hou me ten goede, iedereen die dit blog regelmatig leest, weet ik dat ik in het geheel geen diehard metrics believer ben. Integendeel, meten maakt soms meer kapot dan je lief is. Maar alleen maar willen weten wat het kost om iemand aan te nemen, vind ik zelfs minimaal. Nee, metrics moeten geen doel op zich worden, maar met de roep om meer accountability in HR heb je toch data nodig die bij kunnen dragen aan beter presterende medewerkers, snellere procedures, efficiënter gebruik van middelen, meer diversiteit en een sterk(er) employer brand. En niet alleen maar de vraag beantwoorden hoeveel geld je kwijt bent.
Afijn, er is nog wel wat werk aan de winkel, zullen we maar zeggen.
Arbeidsmarktonderzoek… De waarheid ligt niet eens in het midden
Arbeidsmarktonderzoek is big business. Iedereen doet het. Van gespecialiseerd onderzoeksbureau tot ZZP’er. Van dienstverlener tot advertentieverkoper. Wie een beetje oplet, ziet het op Twitter allemaal langskomen.
Hoe zoeken mensen naar informatie over werkgevers of banen en hoe solliciteren ze. Is iedereen inmiddels helemaal overgestapt naar LinkedIn of zijn er nog steeds mensen die in de krant kijken. Wat vinden mensen belangrijk in een baan. Tot en met de vraag hoe het complete alfabet aan generaties op de werkvloer van elkaar verschilt. En we vinden onderzoek allemaal heel belangrijk, want op basis daarvan nemen we beslissingen waarmee soms veel geld gemoeid is. Het is daarom jammer dat er op dat onderzoek nogal ‘s wat af te dingen is.
Niks te melden en toch wat zeggen
Gisteren kwam ik terug uit Istanbul (gisteren was ik ook jarig, waarvoor ik via alle hedendaagse kanalen lieve felicitaties ontving – geweldig). Vijf dagen rondgeslenterd door een stad waar – meer nog dan in Rome, en daar vond ik het al zo indrukwekkend – vele culturen elkaar treffen.
Ik hou van reizen en vakantie, maar het betekent wel dat ik geen gelegenheid heb gehad om een mooi artikel voor jullie te schrijven. Geen tijd in de agenda en geen ruimte in het hoofd. Daarom ga ik iets doen wat ik eigenlijk heel flauw vindt en normaal gesproken alleen maar doe tijdens vakanties als er niet veel gelezen wordt op dit blog: ik ga jullie een lijstje voorzetten. Van de vijf meest gelezen artikelen in de eerste zes weken van 2013. Wat was populair op wervingsvisies?
- Een overzicht van een aantal voorspellingen voor 2013.
- Waarom we ons misschien niet meer zo druk moeten maken over ‘boeien en binden’.
- De toekomst van arbeidsmarktcommunicatie over middelen en media (een oudje uit 2011, maar blijkbaar doen ze ‘t nog best…).
- Dat vernieuwing meer te maken heeft met gedrag, dan met technologie (met een verdiende pluim voor één van mijn klanten).
- En tot slot: waarom Facebook niet geschikt is voor recruitment.
Ik zei het al: niks te melden en toch wat zeggen. Volgens de onvolprezen pagina-analyse van Yoast is deze post SEO-technisch een ramp. Maar dat maakt niet uit, want het blogritme is heilig!
Hoe je offline kunt overleven
Met alle aandacht voor de veelheid aan mogelijkheden om online met elkaar samen te werken, vergeten we nog wel eens dat een groot deel van de organisatie- en kantoorwerkelijkheid nog altijd wordt gevormd door fysieke aanwezigheid. Door samen in een productiehal of kantoortuin te zijn, bijvoorbeeld. Of omdat veel beslissingen nu eenmaal worden genomen door met z’n allen om tafel te gaan zitten en erover te vergaderen. Wat gezien de titel van de infographic van deze zaterdag geen ongevaarlijke bezigheid is: “Are your meetings killing you?”
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
De makers van de infographic werden geïnspireerd door een boek dat Death by Meeting heet en dat ondanks zijn gevorderde leeftijd – het is uit 2004 – nog steeds zeer herkenbare situaties oplevert. Nadat lezers middels een testje kunnen ontdekken hoe (in)effectief de vergaderingen zijn waar zij doorgaans aan deelnemen, volgen de tips. Waarvan de belangrijkste wel is dat de lengte van de vergadering in verhouding moet staan tot het doel ervan:
- Dagelijkse check-in: in 15 minuten de dag doornemen waarbij iedereen blijft staan.
- Wekelijkse tactiek: 45-90 minuten en weersta de verleiding om over strategie te gaan praten.
- Maandelijkse strategie: twee tot vier uur om te analyseren, te brainstormen en te beslissen.
- Elk kwartaal één of twee dagen weg van kantoor voor een brede review.
De infographic eindigt met vijf tips voor succesvolle vergaderingen (doelen, duidelijkheid en ga conflict niet uit de weg) en dat is natuurlijk allemaal waar. Maar ik kan me vooral vinden in een vaststelling die niets met vergadertechniek of -tactiek te maken heeft, maar wel een enorme succesfactor is: all good meetings need good coffee!
Wat 2013 jou gaat brengen
Op deze eerste zaterdag van het nieuwe jaar – dat pas vijf dagen oud is – richt de wekelijkse infographic zich op een terrein dat ver verwijderd is van onderwerpen als arbeidsmarktcommunicatie, employer branding of recruitment. Want, zoals we allemaal nieuwsgierig zijn naar wat 2013 professioneel allemaal gaat brengen – zie ook het overzicht van trends voor 2013 – is er natuurlijk ook de vraag hoe dit jaar voor ons persoonlijk zal gaan verlopen. Welnu, er is een eeuwenoude ‘wetenschap’ die precies dát voorspelt.
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
Of je nu een Tweeling bent, een Waterman of een Stier: hier kun je zien wat 2013 voor jou in petto heeft. Succes in zaken, liefde of anderszins. Of juist niet. En mocht je het genant vinden om je horoscoop te bekijken, maak je geen zorgen: je bent niet de enige. 40% van de mensen checkt zijn of haar horoscoop één keer per maand. Zelfs als je alleen maar déze voorspellingen bekijkt, bevind je je nog steeds in het gezelschap van de 10% van de bevolking die aan het begin van het jaar toch altijd even bekijkt waar ze het komende jaar op kunnen rekenen. Min of meer.
“Everyone knows what’s going to end, but not what is waiting to come”, zegt de infographic. Dat is waar en meestal is dat maar goed ook. Maar één ding weet ik zeker: vanaf volgende week gaat het hier weer ‘gewoon’ over het vak.
Wat zijn de trends voor 2013: een overzicht
De laatste weken van het oude jaar zijn traditiegetrouw de weken van de voorspellingen. Zo verging het ook het einde van 2012. Ik lees dergelijke berichten altijd met veel belangstelling en geef toe: ik heb me er in het verleden óók wel eens schuldig aan gemaakt. Bijvoorbeeld in de vorm van deze reeks van observaties en ideeën, over het vak, middelen en media, bureaus, professionals en organisaties. Daar wil ik het qua voorspellingen maar even bij laten.
Ik zou me met een eventueel eigen mening bovendien voegen in een dusdanig uitgebreid veld van experts, zieners en andere voorspellende types, dat alles wat ik zeg ofwel een herhaling van zetten is – bij het doorspitten van alle trends zag ik sowieso dat er (weer?) veel geciteerd en gerecycled wordt – ofwel gewoon wegvalt in het geheel. Wat ik heb gedaan, is rondkijken wat er aan trends en ontwikkelingen is voorgekookt op ons vakgebied en er een soort lopend buffet van maken. Wat zijn de belangrijkste trends? Waar moeten we in 2013 – en verder – rekening mee houden?
De kerstspeech en het gesloten kastje
En ja hoor, er is weer gedoe. Ditmaal over de ‘uitgelekte’ kerstspeech van de koningin. En sorry dat ik me er op deze tweede Kerstdag mee bemoei – vanaf Tenerife, nota bene – maar het is even nodig, want er gaat iets helemaal fout in de discussie.
Er is vooral een hoop gegniffel over die ‘domme’ RVD, die de boel op een openbare plaats neerzet, maar waar gaat het om? Niet om de RVD, maar om een surfer die blijkbaar niets beters te doen heeft dan een beetje rondstruinen op een website, die een URL kopieert, een paar cijfertjes verandert en opeens op een filmpje stuit dat pas de volgende dag te vinden mag zijn. Helemaal ‘per ongeluk’, maar hij weet niet hoe snel hij dat bekend moet maken. En dan is er vervolgens een leuke internetjongen die het gore lef heeft om het “mooi werk, man” te noemen.
Kleuters
Ik vind het helemaal geen ‘mooi werk’. Ik vind het onfatsoenlijk. Ten eerste omdat het natuurlijk helemaal niet ‘per ongeluk’ was. Deze figuur had wel degelijk kwaad in de zin en ik hou niet van leugens. Maar ten tweede omdat ‘het veranderen van een paar getallen’ net zo iets is als het zonder toestemming van de eigenaar openmaken van een dicht kastje. Dat in dit geval ferm op slot had moeten zitten, maar dicht is dicht en dat is niet voor niets. Als ik bij iemand op bezoek ben, ga ik toch ook niet allerlei kasten en laden openmaken om te kijken of er misschien iets leuks in zit? Ook al zit alles niet op slot? De enigen die dat doen zijn kleuters en die leren vervolgens van hun moeder dat zoiets erg ongepast en bijzonder onbeleefd is. Een fundamentele opvoedingsregel die bij Anne Jan en een deel van de toeschouwers blijkbaar is misgegaan.
Tegen deze ‘hacker-die-zichzelf-geen-hacker-noemt’ en iedereen die er applaudisserend naar staat te kijken, zou ik daarom willen zeggen: hou op met je verkneukelen en ga je schamen. Heel erg. En beloof dat je voortaan met je tengels van andermans spullen afblijft. Kleuters!
Zon, zee en ZZP – en fijne dagen!
Bijna twee jaar geleden deed ik hier verslag van een weekje dat ik doorbracht op een Canarisch Eiland. Toen ik het teruglas, vond ik het hilarisch genoeg om het nog even aan te halen: Vakantie, heet het. Het gaat erg over vakantie: de stralende zon, aan het zwembad liggen, gigantische buffetten, het overdonderende natuurschoon… maar het gaat vooral over toeristen (ook over onszelf, dus).
Het verhaal eindigt met: “Ik zou zo weer gaan” en voilà: ik ga gebruik maken van de vrijheid die een ZZP’er nu eenmaal heeft en vertrek weer naar de zon. Weer naar een Canarisch Eiland, Tenerife dit keer. Niet all inclusive, dat vond ik toch maar niks, maar gewoon in een eigen appartement. Met zwembad, dat wel.
Mijn afwezigheid heeft consequenties voor de lezers van dit blog, want al denk ik vaak dat geen hond dit leest, dat blijkt toch niet helemaal het geval te zijn. En ik ben blij met mijn lezers! Maar de ervaring heeft mij ook geleerd dat dit – de periode rond kerstmis en nieuwjaar – absoluut de slechtste periode is om blogs te plaatsen. Laten we eerlijk zijn: ik lees ze dan zelf ook amper. Alle reden om in de vakantiestand te gaan. wervingsvisies gaat er dus op twee manieren even tussenuit en is vanaf 3 januari weer present.
Ik wens iedereen mooie kerstdagen en een fijne jaarwisseling. Tot ziens in 2013!
Wat ze overal ter wereld met Kerstmis doen
Voordat de Kerstman in Denemarken wegvliegt met z’n slee, moet hij – volgens de wet – eerst controleren of er geen slapende kinderen onder liggen. Het allergrootste kerstgeschenk ooit werd in 1886 gegeven, door Frankrijk aan de VS: het Vrijheidsbeeld. In Japan bestaat het traditionele kerstdiner uit een maaltijd van Kentucky Fried Chicken, die je twee maanden van te voren moet reserveren. Rare dingen, allemaal afkomstig uit de speciale Kerst-infographic van deze zaterdag-voor-kerst.
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
Aan de andere kant, wat is raar. Het is hooguit wat je niet gewend bent. In Australië vieren ze kerst met een barbecue op het strand. In Rusland is het rond die tijd 28 graden onder nul. Zelf liep ik ooit op 1 januari om zes uur ‘s morgens door een Zuid-Afrikaans wildpark, op zoek naar vier leeuwen en dit jaar verheug ik me op een Kerstmis in de zon met 23 graden. Geen dikke truien dit jaar, of gebibber in te blote jurkjes, maar met een koel glas witte wijn aan het zwembad. Of zoiets.
Maar wat je ook doet, een fast-food-kerstdiner of zes gangen; in de stralende zon of kleumend bij de kachel – doe het samen. Dan maken de omstandigheden niet uit. Rust uit. Kom tot stilstand. En wees blij dat je de Kerstman niet bent, die, om bij iedereen langs te komen, 832 huizen per seconde af moet. Dat is pas warp speed.
And the winner is…
Metrics suck, kon je hier afgelopen week lezen. Analytics zijn rookgordijnen die afleiden van de werkelijkheid. Denk niet dat slimme algoritmen problemen kunnen oplossen. Meet, maar geniet met mate. Daar kwam de inhoud van de post van afgelopen donderdag ongeveer op neer.
Maar ja, niets menselijks is zelfs mij vreemd. Dus ga ik óók regelmatig naar mijn Google Analytics account, om te bezien of er nog wat bezoek is geweest. Op de site, of op het blog. Welke pagina’s wel, en welke totaal geen aanloop krijgen. Waarbij ik me opeens afvroeg welk bericht hier op wervingsvisies het afgelopen jaar – dat nog niet eens is afgelopen – het meest is gelezen.
Puur nieuwsgierigheid hè, dat begrijpen jullie vast wel. En het leidt deze zondag bovendien tot een extraatje. Want hierbij presenteer ik de wervingsvisies Top 5 van 2012.
Op de vijfde plaats: Het is een zooitje op de arbeidsmarkt (2012). Over allerlei tegenstrijdige ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. Hoge werkloosheid en schaarste tegelijk. En hoe je je ‘fair share’ kunt binnenhalen.
Op vier: Prinsessen en slavinnen (2010). Simpel: iedereen moet voor zichzelf zorgen, tenzij hij/zij dat niet kan door ziekte of ouderdom. Mannen én vrouwen. Dat is het betoog.
Derde is geworden: Zeven valkuilen van social media recruitment (2010). Over externe en interne valkuilen en welke fouten je na lezing in elk geval niet meer zult maken.
Runner up: Straks kan niemand meer een baan vinden (2012). Hoe triest het is dat je zo moeilijk aan een baan komt als je te oud, te jong, vrouw, allochtoon, ooit ontslagen of jobhopper bent.
En de winnaar is: Generatie X neemt de macht over (2011). Over nieuwe manieren van werken en welke generaties daar het best voor zijn toegerust.
Een nogal divers gebeuren, zo terugkijkend. Al vind ik het wel leuk om te zien dat er blijkbaar ‘golden oldies’ zijn.
Behalve ‘vakmatige’ verhalen, trakteer ik jullie zo nu en dan ook op reisverhalen, recepten of belevenissen uit huiselijke kring. Die kun je vinden in de rubrieken De wereld in – over het algemeen kom ik niet veel verder dan Frankrijk – en Huis en haard.
Hoe werklozen aan het werk komen
Werklozen met een ‘vlekje’ komen maar moeilijk aan het werk, kon je hier het afgelopen dagen lezen. En er zijn – al dan niet onder invloed van de ‘crisis’ – tegenwoordig héél veel soorten vlekjes: te oud, te jong, teveel gejobhopt… Er zijn ook allerlei initiatieven om meer ‘inclusiviteit’ te krijgen op de arbeidsmarkt, zoals goedbedoelende praatclubs of audits door wetenschappelijke instituten, met certificering en al. In dat soort gepolder geloof ik niet, dat zal na de afgelopen dagen wel duidelijk zijn. Maar wat dan wel? Er zit nog genoeg ambtenaar in mij om te zeggen: er is geen simpele oplossing. Maar de onderstaande infographic maakt wel iets zichtbaar.
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
In Groot-Brittanië blijkt dat meer dan 50% van degenen die na een periode van ‘inactiviteit’ weer aan het werk gaan, dat doen in kleine bedrijven, van een handjevol tot maximaal 50 medewerkers. 17% begint voor zichzelf en de rest bij een bedrijf van gemiddelde omvang (50 – 250 medewerkers). Het MKB trekt dus het overgrote deel ervan; de bijdrage van de grote bedrijven (250+) lijkt zo klein te zijn dat het in een statistisch vacuüm verdwijnt.
Direct resultaat
Wat kunnen we hier voor Nederland uit leren? Er blijkt klip en klaar uit dat het meeste heil ‘van onder af’ komt, van kleine, betrokken en zich overeenkomstig gedragende bedrijven en bedrijfjes. Aan de andere kant werkt het ook erg goed om je eigen verantwoordelijkheid te nemen (sinds ik zelf ondernemer ben, heb ik weinig tot geen tolerantie meer voor afwachtend slachtoffergedrag). Een paar ideeën:
- Mogelijk maken van kleinschalige initiatieven, zoals bijvoorbeeld Valid People (dit bedrijf is intussen door PostNL overgenomen en ik weet niet in hoeverre ze daar blij mee moeten zijn). Dat is een stuk overzichtelijker als het gaat om effecten en geeft veel meer kans op direct resultaat dan ‘leren van elkaars ervaringen’ of een certificaat dat al dan niet voor de bühne is verkregen.
- Stimuleren van eigen ondernemerschap. Dat past ook in een bredere trend, zoals Kevin Wheeler onlangs in een interview aangaf: werk is geen doorlopende activiteit meer, maar verandert van ”routine to innovation, flexibility”. Daarin ontstaan kansen op verschillende plekken en verschillende momenten. Leer mensen om zich daarin goed te profileren.
- Ondersteunen van carrièreswitches door het royaal ter beschikking stellen van stageplaatsen, voor iedereen (dus niet alleen voor scholieren en studenten). We werken straks tot ons 70e of daaromtrent – stageplaatsen zijn óók geschikt voor degene die rond zijn of haar 50e nog een loopbaanmove wil maken. In onze dienstverleningseconomie kan er op veel plekken nog een heleboel service bij.
- Duidelijk maken dat iedereen hierin een verantwoordelijkheid heeft. En voor wie niet uit zichzelf meewerkt, of dat nou individuen zijn of bedrijven – vooral de grote, lijkt het – halen we het complete vaderlandse beïnvloedingsarsenaal van stal. Denk daarbij aan: wetten, subsidies, quota, boetes. Alles van concrete, voor mijn part SMART geformuleerde afspraken tot dwang.
Hoe dan ook, stoppen met lullen en beginnen met poetsen.
Waarom we email nog steeds niet afschrijven
Als je sommige voorspellingen mag geloven, gaan er de komende jaren heel veel media ter ziele. Print had – volgens sommigen – zelfs al lang dood moeten zijn (het is nog steeds springlevend). Iets dergelijks geldt voor email – dat zou uiteindelijk vervangen worden door sociale netwerken. Maar onderstaande – prachtig vormgegeven – infographic laat zien dat ook email weigert om het loodje te leggen.
(Klik op de afbeelding voor een vergroting)
Sterker nog, de positie ervan wordt, ondanks – of dankzij – de sociale netwerken, alleen maar sterker. En dat herken ik zeer. Alle Twitter-interacties, Facebook-likes, Linkedin-discussies en -berichten plus alle boodschappen van netwerken waarvan ik niet eens meer weet dat ik er lid van ben, vinden een verzamelplaats in mijn inbox. Ware dat niet het geval, dan zou ik binnen de kortste keren als volstrekt a-sociaal te boek staan. Ik hou het allemaal niet van minuut tot minuut – zelfs niet van maand tot maand – bij en veel persoonlijke berichten zouden me volledig ontgaan. Don’t mess with my email, zeg ik dus.
En dat geldt voor meer mensen. Ruim de helft van de internetgebruikers start de online dag niet met Facebook of Twitter, maar met de mail. Er zijn drie keer zoveel emailaccounts als Facebook- én Twitteraccounts samen. Als het gaat om de favoriete manier van communiceren met collega’s, kiest 58% voor de mail (meer dan even bij elkaar binnenlopen…). Ook op de mobiel vindt bijna 40% van de activiteit plaats via email (‘slechts’ 11% op sociale netwerken).
Email gaat echt niet weg. Gelukkig maar.
Bullshit en Fingerspitzengefühl
Bullshit management heet het boek van Jos Verveen waarmee ik me – onvervalste laggard die ik ben, want ik heb de indruk dat mijn complete omgeving het boek al lang uit heeft – momenteel erg mee aan het amuseren ben. Niet alleen vanwege de hilarische schrijfstijl, maar vooral vanwege het hoge gehalte aan Aha-Erlebnissen. De verleiding was groot om het boek te bespreken in de rubriek Inspiraties, maar ja, zelfs ik wil niet voor gek staan door aan te komen met een boek dat iedereen reeds gelezen heeft.
Zo ongeveer elke, de afgelopen eeuw op enig moment populair zijnde managementdenker is inmiddels wel betrapt op sjoemelen met of vervalsen, c.q. weglaten van data of van anderszins discutabele manieren van organisatie’wetenschap’ bedrijven met als doel om de weerspannige praktijk kloppend te krijgen met de theorie. Van Taylor tot Peters & Waterman. Theorie werkt niet, kortom. Ik vroeg het me al eerder af: hoe kun je de driedimensionale werkelijkheid vangen in tweedimensionale modellen? Het antwoord is simpel: dat kan niet. Maar wat kan dan wel?
Mis niks!
Wil je drie keer per week wervingsvisies in je feed of mailbox ontvangen? Meld je dan hier aan!