Tagarchief: overige

Arbeidsmarktonderzoek… De waarheid ligt niet eens in het midden

Arbeidsmarktonderzoek is big business. Iedereen doet het. Van gespecialiseerd onderzoeksbureau tot ZZP’er. Van dienstverlener tot advertentieverkoper. Wie een beetje oplet, ziet het op Twitter allemaal langskomen.

Arbeidsmarktonderzoek

Hoe zoeken mensen naar informatie over werkgevers of banen en hoe solliciteren ze. Is iedereen inmiddels helemaal overgestapt naar LinkedIn of zijn er nog steeds mensen die in de krant kijken. Wat vinden mensen belangrijk in een baan. Tot en met de vraag hoe het complete alfabet aan generaties op de werkvloer van elkaar verschilt. En we vinden onderzoek allemaal heel belangrijk, want op basis daarvan nemen we beslissingen waarmee soms veel geld gemoeid is. Het is daarom jammer dat er op dat onderzoek nogal ’s wat af te dingen is.

Lees verder Arbeidsmarktonderzoek… De waarheid ligt niet eens in het midden

Niks te melden en toch wat zeggen

Gisteren kwam ik terug uit Istanbul (gisteren was ik ook jarig, waarvoor ik via alle hedendaagse kanalen lieve felicitaties ontving – geweldig). Vijf dagen rondgeslenterd door een stad waar – meer nog dan in Rome, en daar vond ik het al zo indrukwekkend – vele culturen elkaar treffen.

Ik hou van reizen en vakantie, maar het betekent wel dat ik geen gelegenheid heb gehad om een mooi artikel voor jullie te schrijven. Geen tijd in de agenda en geen ruimte in het hoofd. Daarom ga ik iets doen wat ik eigenlijk heel flauw vindt en normaal gesproken alleen maar doe tijdens vakanties als er niet veel gelezen wordt op dit blog: ik ga jullie een lijstje voorzetten. Van de vijf meest gelezen artikelen in de eerste zes weken van 2013. Wat was populair op wervingsvisies?

Ik zei het al: niks te melden en toch wat zeggen. Volgens de onvolprezen pagina-analyse van Yoast is deze post SEO-technisch een ramp. Maar dat maakt niet uit, want het blogritme is heilig!

Hoe je offline kunt overleven

Met alle aandacht voor de veelheid aan mogelijkheden om online met elkaar samen te werken, vergeten we nog wel eens dat een groot deel van de organisatie- en kantoorwerkelijkheid nog altijd wordt gevormd door fysieke aanwezigheid. Door samen in een productiehal of kantoortuin te zijn, bijvoorbeeld. Of omdat veel beslissingen nu eenmaal worden genomen door met z’n allen om tafel te gaan zitten en erover te vergaderen. Wat gezien de titel van de infographic van deze zaterdag geen ongevaarlijke bezigheid is: “Are your meetings killing you?”

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

De makers van de infographic werden geïnspireerd door een boek dat Death by Meeting heet en dat ondanks zijn gevorderde leeftijd – het is uit 2004 – nog steeds zeer herkenbare situaties oplevert. Nadat lezers middels een testje kunnen ontdekken hoe (in)effectief de vergaderingen zijn waar zij doorgaans aan deelnemen, volgen de tips. Waarvan de belangrijkste wel is dat de lengte van de vergadering in verhouding moet staan tot het doel ervan:

  • Dagelijkse check-in: in 15  minuten de dag doornemen waarbij iedereen blijft staan.
  • Wekelijkse tactiek: 45-90 minuten en weersta de verleiding om over strategie te gaan praten.
  • Maandelijkse strategie: twee tot vier uur om te analyseren, te brainstormen en te beslissen.
  • Elk kwartaal één of twee dagen weg van kantoor voor een brede review.

De infographic eindigt met vijf tips voor succesvolle vergaderingen (doelen, duidelijkheid en ga conflict niet uit de weg) en dat is natuurlijk allemaal waar. Maar ik kan me vooral vinden in een vaststelling die niets met vergadertechniek of -tactiek te maken heeft, maar wel een enorme succesfactor is: all good meetings need good coffee!

Wat 2013 jou gaat brengen

Op deze eerste zaterdag van het nieuwe jaar – dat pas vijf dagen oud is – richt de wekelijkse infographic zich op een terrein dat ver verwijderd is van onderwerpen als arbeidsmarktcommunicatie, employer branding of recruitment. Want, zoals we allemaal nieuwsgierig zijn naar wat 2013 professioneel allemaal gaat brengen – zie ook het overzicht van trends voor 2013 – is er natuurlijk ook de vraag hoe dit jaar voor ons persoonlijk zal gaan verlopen. Welnu, er is een eeuwenoude ‘wetenschap’ die precies dát voorspelt.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Of je nu een Tweeling bent, een Waterman of een Stier: hier kun je zien wat 2013 voor jou in petto heeft. Succes in zaken, liefde of anderszins. Of juist niet. En mocht je het genant vinden om je horoscoop te bekijken, maak je geen zorgen: je bent niet de enige. 40% van de mensen checkt zijn of haar horoscoop één keer per maand. Zelfs als je alleen maar déze voorspellingen bekijkt, bevind je je nog steeds in het gezelschap van de 10% van de bevolking die aan het begin van het jaar toch altijd even bekijkt waar ze het komende jaar op kunnen rekenen. Min of meer.

“Everyone knows what’s going to end, but not what is waiting to come”, zegt de infographic. Dat is waar en meestal is dat maar goed ook. Maar één ding weet ik zeker: vanaf volgende week gaat het hier weer ‘gewoon’ over het vak.

Wat zijn de trends voor 2013: een overzicht

De laatste weken van het oude jaar zijn traditiegetrouw de weken van de voorspellingen. Zo verging het ook het einde van 2012. Ik lees dergelijke berichten altijd met veel belangstelling en geef toe: ik heb me er in het verleden óók wel eens schuldig aan gemaakt. Bijvoorbeeld in de vorm van deze reeks van observaties en ideeën, over het vak, middelen en media, bureaus, professionals en organisaties. Daar wil ik het qua voorspellingen maar even bij laten.

Ik zou me met een eventueel eigen mening bovendien voegen in een dusdanig uitgebreid veld van experts, zieners en andere voorspellende types, dat alles wat ik zeg ofwel een herhaling van zetten is – bij het doorspitten van alle trends zag ik sowieso dat er (weer?) veel geciteerd en gerecycled wordt – ofwel gewoon wegvalt in het geheel. Wat ik heb gedaan, is rondkijken wat er aan trends en ontwikkelingen is voorgekookt op ons vakgebied en er een soort lopend buffet van maken. Wat zijn de belangrijkste trends? Waar moeten we in 2013 – en verder – rekening mee houden?

Lees verder Wat zijn de trends voor 2013: een overzicht

De kerstspeech en het gesloten kastje

En ja hoor, er is weer gedoe. Ditmaal over de ‘uitgelekte’ kerstspeech van de koningin. En sorry dat ik me er op deze tweede Kerstdag mee bemoei – vanaf Tenerife, nota bene – maar het is even nodig, want er gaat iets helemaal fout in de discussie.

Er is vooral een hoop gegniffel over die ‘domme’ RVD, die de boel op een openbare plaats neerzet, maar waar gaat het om? Niet om de RVD, maar om een surfer die blijkbaar niets beters te doen heeft dan een beetje rondstruinen op een website, die een URL kopieert, een paar cijfertjes verandert en opeens op een filmpje stuit dat pas de volgende dag te vinden mag zijn. Helemaal ‘per ongeluk’, maar hij weet niet hoe snel hij dat bekend moet maken. En dan is er vervolgens een leuke internetjongen die het gore lef heeft om het “mooi werk, man” te noemen.

Kleuters

Ik vind het helemaal geen ‘mooi werk’. Ik vind het onfatsoenlijk. Ten eerste omdat het natuurlijk helemaal niet ‘per ongeluk’ was. Deze figuur had wel degelijk kwaad in de zin en ik hou niet van leugens. Maar ten tweede omdat ‘het veranderen van een paar getallen’ net zo iets is als het zonder toestemming van de eigenaar openmaken van een dicht kastje. Dat in dit geval ferm op slot had moeten zitten, maar dicht is dicht en dat is niet voor niets. Als ik bij iemand op bezoek ben, ga ik toch ook niet allerlei kasten en laden openmaken om te kijken of er misschien iets leuks in zit? Ook al zit alles niet op slot? De enigen die dat doen zijn kleuters en die leren vervolgens van hun moeder dat zoiets erg ongepast en bijzonder onbeleefd is. Een fundamentele opvoedingsregel die bij Anne Jan en een deel van de toeschouwers blijkbaar is misgegaan.

Tegen deze ‘hacker-die-zichzelf-geen-hacker-noemt’ en iedereen die er applaudisserend naar staat te kijken, zou ik daarom willen zeggen: hou op met je verkneukelen en ga je schamen. Heel erg. En beloof dat je voortaan met je tengels van andermans spullen afblijft. Kleuters!

Zon, zee en ZZP – en fijne dagen!

Bijna twee jaar geleden deed ik hier verslag van een weekje dat ik doorbracht op een Canarisch Eiland. Toen ik het teruglas, vond ik het hilarisch genoeg om het nog even aan te halen: Vakantie, heet het. Het gaat erg over vakantie: de stralende zon, aan het zwembad liggen, gigantische buffetten, het overdonderende natuurschoon… maar het gaat vooral over toeristen (ook over onszelf, dus).

Het verhaal eindigt met: “Ik zou zo weer gaan” en voilà: ik ga gebruik maken van de vrijheid die een ZZP’er nu eenmaal heeft en vertrek weer naar de zon. Weer naar een Canarisch Eiland, Tenerife dit keer. Niet all inclusive, dat vond ik toch maar niks, maar gewoon in een eigen appartement. Met zwembad, dat wel.

Mijn afwezigheid heeft consequenties voor de lezers van dit blog, want al denk ik vaak dat geen hond dit leest, dat blijkt toch niet helemaal het geval te zijn. En ik  ben blij met mijn lezers! Maar de ervaring heeft mij ook geleerd dat dit – de periode rond kerstmis en nieuwjaar – absoluut de slechtste periode is om blogs te plaatsen. Laten we eerlijk zijn: ik lees ze dan zelf ook amper. Alle reden om in de vakantiestand te gaan. wervingsvisies gaat er dus op twee manieren even tussenuit en is vanaf 3 januari weer present.

Ik wens iedereen mooie kerstdagen en een fijne jaarwisseling. Tot ziens in 2013!

Wat ze overal ter wereld met Kerstmis doen

Voordat de Kerstman in Denemarken wegvliegt met z’n slee, moet hij – volgens de wet – eerst controleren of er geen slapende kinderen onder liggen. Het allergrootste kerstgeschenk ooit werd in 1886 gegeven, door Frankrijk aan de VS: het Vrijheidsbeeld. In Japan bestaat het traditionele kerstdiner uit een maaltijd van Kentucky Fried Chicken, die je twee maanden van te voren moet reserveren. Rare dingen, allemaal afkomstig uit de speciale Kerst-infographic van deze zaterdag-voor-kerst.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Aan de andere kant, wat is raar. Het is hooguit wat je niet gewend bent. In Australië vieren ze kerst met een barbecue op het strand. In Rusland is het rond die tijd 28 graden onder nul. Zelf liep ik ooit op 1 januari om zes uur ’s morgens door een Zuid-Afrikaans wildpark, op zoek naar vier leeuwen en dit jaar verheug ik me op een Kerstmis in de zon met 23 graden. Geen dikke truien dit jaar, of gebibber in te blote jurkjes, maar met een koel glas witte wijn aan het zwembad. Of zoiets.

Maar wat je ook doet, een fast-food-kerstdiner of zes gangen; in de stralende zon of kleumend bij de kachel – doe het samen. Dan maken de omstandigheden niet uit. Rust uit. Kom tot stilstand. En wees blij dat je de Kerstman niet bent, die, om bij iedereen langs te komen, 832 huizen per seconde af moet. Dat is pas warp speed.

And the winner is…

Metrics suck, kon je hier afgelopen week lezen. Analytics zijn rookgordijnen die afleiden van de werkelijkheid. Denk niet dat slimme algoritmen problemen kunnen oplossen. Meet, maar geniet met mate. Daar kwam de inhoud van de post van afgelopen donderdag ongeveer op neer.

Maar ja, niets menselijks is zelfs mij vreemd. Dus ga ik óók regelmatig naar mijn Google Analytics account, om te bezien of er nog wat bezoek is geweest. Op de site, of op het blog. Welke pagina’s wel, en welke totaal geen aanloop krijgen. Waarbij ik me opeens afvroeg welk bericht hier op wervingsvisies het afgelopen jaar – dat nog niet eens is afgelopen – het meest is gelezen.

Puur nieuwsgierigheid hè, dat begrijpen jullie vast wel. En het leidt deze zondag bovendien tot een extraatje. Want hierbij presenteer ik de wervingsvisies Top 5 van 2012.

Op de vijfde plaats: Het is een zooitje op de arbeidsmarkt (2012). Over allerlei tegenstrijdige ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. Hoge werkloosheid en schaarste tegelijk. En hoe je je ‘fair share’ kunt binnenhalen.

Op vier: Prinsessen en slavinnen (2010). Simpel: iedereen moet voor zichzelf zorgen, tenzij hij/zij dat niet kan door ziekte of ouderdom. Mannen én vrouwen. Dat is het betoog.

Derde is geworden: Zeven valkuilen van social media recruitment (2010). Over externe en interne valkuilen en welke fouten je na lezing in elk geval niet meer zult maken.

Runner up: Straks kan niemand meer een baan vinden (2012). Hoe triest het is dat je zo moeilijk aan een baan komt als je te oud, te jong, vrouw, allochtoon, ooit ontslagen of jobhopper bent.

En de winnaar is: Generatie X neemt de macht over (2011). Over nieuwe manieren van werken en welke generaties daar het best voor zijn toegerust.

Een nogal divers gebeuren, zo terugkijkend. Al vind ik het wel leuk om te zien dat er blijkbaar ‘golden oldies’ zijn.

Behalve ‘vakmatige’ verhalen, trakteer ik jullie zo nu en dan ook op reisverhalen, recepten of belevenissen uit huiselijke kring. Die kun je vinden in de rubrieken De wereld in – over het algemeen kom ik niet veel verder dan Frankrijk – en Huis en haard.

Hoe werklozen aan het werk komen

Werklozen met een ‘vlekje’ komen maar moeilijk aan het werk, kon je hier het afgelopen dagen lezen. En er zijn – al dan niet onder invloed van de ‘crisis’ – tegenwoordig héél veel soorten vlekjes: te oud, te jong, teveel gejobhopt… Er zijn ook allerlei initiatieven om meer ‘inclusiviteit’ te krijgen op de arbeidsmarkt, zoals goedbedoelende praatclubs of audits door wetenschappelijke instituten, met certificering en al. In dat soort gepolder geloof ik niet, dat zal na de afgelopen dagen wel duidelijk zijn. Maar wat dan wel? Er zit nog genoeg ambtenaar in mij om te zeggen: er is geen simpele oplossing. Maar de onderstaande infographic maakt wel iets zichtbaar.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

In Groot-Brittanië blijkt dat meer dan 50% van degenen die na een periode van ‘inactiviteit’ weer aan het werk gaan, dat doen in kleine bedrijven, van een handjevol tot maximaal 50 medewerkers. 17% begint voor zichzelf en de rest bij een bedrijf van gemiddelde omvang (50 – 250 medewerkers). Het MKB trekt dus het overgrote deel ervan; de bijdrage van de grote bedrijven (250+) lijkt zo klein te zijn dat het in een statistisch vacuüm verdwijnt.

Direct resultaat

Wat kunnen we hier voor Nederland uit leren? Er blijkt klip en klaar uit dat het meeste heil ‘van onder af’ komt, van kleine, betrokken en zich overeenkomstig gedragende bedrijven en bedrijfjes. Aan de andere kant werkt het ook erg goed om je eigen verantwoordelijkheid te nemen (sinds ik zelf ondernemer ben, heb ik weinig tot geen tolerantie meer voor afwachtend slachtoffergedrag). Een paar ideeën:

  • Mogelijk maken van kleinschalige initiatieven, zoals bijvoorbeeld Valid People (dit bedrijf is intussen door PostNL overgenomen en ik weet niet in hoeverre ze daar blij mee moeten zijn). Dat is een stuk overzichtelijker als het gaat om effecten en geeft veel meer kans op direct resultaat dan ‘leren van elkaars ervaringen’ of een certificaat dat al dan niet voor de bühne is verkregen.
  • Stimuleren van eigen ondernemerschap. Dat past ook in een bredere trend, zoals Kevin Wheeler onlangs in een interview aangaf: werk is geen doorlopende activiteit meer, maar verandert van “routine to innovation, flexibility”. Daarin ontstaan kansen op verschillende plekken en verschillende momenten. Leer mensen om zich daarin goed te profileren.
  • Ondersteunen van carrièreswitches door het royaal ter beschikking stellen van stageplaatsen, voor iedereen (dus niet alleen voor scholieren en studenten). We werken straks tot ons 70e of daaromtrent – stageplaatsen zijn óók geschikt voor degene die rond zijn of haar 50e nog een loopbaanmove wil maken. In onze dienstverleningseconomie kan er op veel plekken nog een heleboel service bij.
  • Duidelijk maken dat iedereen hierin een verantwoordelijkheid heeft. En voor wie niet uit zichzelf meewerkt, of dat nou individuen zijn of bedrijven – vooral de grote, lijkt het – halen we het complete vaderlandse beïnvloedingsarsenaal van stal. Denk daarbij aan: wetten, subsidies, quota, boetes. Alles van concrete, voor mijn part SMART geformuleerde afspraken tot dwang.

Hoe dan ook, stoppen met lullen en beginnen met poetsen.

Waarom we email nog steeds niet afschrijven

Als je sommige voorspellingen mag geloven, gaan er de komende jaren heel veel media ter ziele. Print had – volgens sommigen – zelfs al lang dood moeten zijn (het is nog steeds springlevend). Iets dergelijks geldt voor email – dat zou uiteindelijk vervangen worden door sociale netwerken. Maar onderstaande – prachtig vormgegeven – infographic laat zien dat ook email weigert om het loodje te leggen.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

Sterker nog, de positie ervan wordt, ondanks – of dankzij – de sociale netwerken, alleen maar sterker. En dat herken ik zeer. Alle Twitter-interacties, Facebook-likes, Linkedin-discussies en -berichten plus alle boodschappen van netwerken waarvan ik niet eens meer weet dat ik er lid van ben, vinden een verzamelplaats in mijn inbox. Ware dat niet het geval, dan zou ik binnen de kortste keren als volstrekt a-sociaal te boek staan. Ik hou het allemaal niet van minuut tot minuut – zelfs niet van maand tot maand – bij en veel persoonlijke berichten zouden me volledig ontgaan. Don’t mess with my email, zeg ik dus.

En dat geldt voor meer mensen. Ruim de helft van de internetgebruikers start de online dag niet met Facebook of Twitter, maar met de mail. Er zijn drie keer zoveel emailaccounts als Facebook- én Twitteraccounts samen. Als het gaat om de favoriete manier van communiceren met collega’s, kiest 58% voor de mail (meer dan even bij elkaar binnenlopen…). Ook op de mobiel vindt bijna 40% van de activiteit plaats via email (‘slechts’ 11% op sociale netwerken).

Email gaat echt niet weg. Gelukkig maar.

Bullshit en Fingerspitzengefühl

Bullshit management heet het boek van Jos Verveen waarmee ik me – onvervalste laggard die ik ben, want ik heb de indruk dat mijn complete omgeving het boek al lang uit heeft – momenteel erg mee aan het amuseren ben. Niet alleen vanwege de hilarische schrijfstijl, maar vooral vanwege het hoge gehalte aan Aha-Erlebnissen. De verleiding was groot om het boek te bespreken in de rubriek Inspiraties, maar ja, zelfs ik wil niet voor gek staan door aan te komen met een boek dat iedereen reeds gelezen heeft.

Zo ongeveer elke, de afgelopen eeuw op enig moment populair zijnde managementdenker is inmiddels wel betrapt op sjoemelen met of vervalsen, c.q. weglaten van data of van anderszins discutabele manieren van organisatie’wetenschap’ bedrijven met als doel om de weerspannige praktijk kloppend te krijgen met de theorie. Van Taylor tot Peters & Waterman. Theorie werkt niet, kortom. Ik vroeg het me al eerder af: hoe kun je de driedimensionale werkelijkheid vangen in tweedimensionale modellen? Het antwoord is simpel: dat kan niet. Maar wat kan dan wel?

Lees verder Bullshit en Fingerspitzengefühl

Vakantie! Ook op wervingsvisies

Komende vrijdag gaat voor iedereen in dit land definitief de vakantie in. In het midden en zuiden zijn ze inmiddels al een paar weken klaar met school, werk en wat dies meer zij. Veel mensen zijn dan ook vertrokken richting hopelijk zonniger oorden dan Nederland (zomer is tegenwoordig iets dat plaatsvindt gedurende twee weken in mei en nog een weekje in september; daarbuiten is het continu herfst, hoewel de vooruitzichten vanaf vandaag weer wat positiever zijn).

Ook wervingsvisies gaat er tussenuit. Tot eind augustus verschijnt hier niks nieuws, want ik vertrek weer richting – hoe kan het anders – Frankrijk. Gelukkig is een CMS nooit op vakantie, dus heb ik een paar lekkere hapjes voor jullie klaargezet. Twee keer per week schotel ik, pardon, schotelt WordPress jullie een bloemlezing voor van verschillende artikelen die hier het afgelopen jaar verschenen zijn. Zo houden we toch nog een  beetje contact.

Ik wens iedereen een hele goede zomer, een fijne vakantie en graag tot eind augustus!

Hoe je het meeste uit je vakantie haalt

‘Anticipation is everything’, zei Robert Louis Stevenson.

67% van het plezier dat we hebben in vakantie, is afkomstig van alle voorbereidende activiteiten, zoals het boeken (7%), het doen van inkopen (4%) of de reis er naartoe (14%). De aankomst telt mee voor 37%. Daar staat tegenover dat 4% van de vakantiegangers zich al op de eerste dag begint druk te maken over de terugkeer.

(Klik op de afbeelding voor een vergroting)

21% is na afloop van de vakantie blij om weer thuis te zijn; maar meer dan de helft lijdt aan ‘post travel blues’. Voor 31% wordt dat veroorzaakt door de noodzaak weer aan het werk te moeten en bij 8% neemt het zelfs de vorm aan van het op zoek gaan naar een andere baan.

Tips

Wil je het maximale uit je vakantie halen? Houd dan de volgende tips in gedachten:

  • De lengte van de vakantie doet er voor het geluksgevoel niet toe, plan dus meerdere – korte – trips per jaar.
  • Het meeste plezier komt van de voorbereidende activiteiten; begin er dus vroeg mee (deze tip is voor volgend jaar).
  • Ga na de vakantie niet direct weer aan het werk, maar boek eerst je volgende vakantie.
  • Zorg dat je een bestemming kiest waar je echt graag naar toe wilt.
  • ‘Verleng’ je vakantie door foto’s te uploaden/bekijken of je ervaringen via social media te delen.

Hoe dan ook, geniet!

(Infographic oorspronkelijk van http://www.travelsupermarket.com/blog)

Weg met het psychologische contract

“Omwille van de emancipatie van de werknemer zou ik er (…) voorstander van zijn de ontslagvergoeding geheel af te schaffen”, zegt Frank Kalshoven afgelopen zaterdag in de Volkskrant en hij geeft als onderliggende reden aan dat zo’n vergoeding ervan uitgaat dat de werknemer een ‘onvolwassen contractpartner’ is, die blijkbaar te weinig (geld) heeft gekregen voor het werk dat hij of zij gedaan heeft en nu schadeloos gesteld moet worden. Economisch gezien is dat raar.

Als ZZP’er weet ik dat ‘succes’, naast expertise, afhankelijk is van zelfstandigheid en zelfredzaamheid (en enige mazzel). Iets waar niet iedereen over beschikt en dat betekent dat we zorg(en) moeten hebben als het gaat om degenen voor wie het allemaal wat minder gemakkelijk verloopt. Ik denk echter ook dat het ‘psychologische’ of ‘sociale’ contract tussen werkgever en werknemer nu te vaak de vorm krijgt van ‘Jij moet voor mij zorgen’. Net als bij het – terecht – beperken van de duur van (partner)alimentatie is zo’n uitgangspunt gebaseerd op een maatschappelijke werkelijkheid die er al geruime tijd niet meer is.

En dan tot slot nog dit: voor wie zich afvraagt hoe je dat moet doen, met meer zelfstandigheid en zelfredzaamheid je eigen werk en leven vormgeven: anderhalf jaar geleden besprak ik hier het boek Rework – Change the way you work forever. Lekker tegendraads en absoluut inspirerend.