Sociale media
Al die feestdagen ook
Vandaag is het Hemelvaartsdag. Voor degenen met een goed christelijke opvoeding – zoals ik – is het duidelijk waar deze dag over gaat. Ik weet zelfs wat er tijdens Pinksteren aan de hand is, behalve een extra vrije dag. Hier in huis loopt er in deze periode ook altijd een verjaardag tussendoor, die we meestal vieren op de zondag ná het heuglijke feit, iets dat vaker wel dan niet samenvalt met moederdag.
In alle festiviteiten delft Moederdag dan meestal het onderspit. Over het algemeen denk ik er zelf nog net aan om een bos bloemen voor m’n eigen moeder te kopen. De jongens denken er – sinds ze van de basisschool af zijn en er geen juf meer is die hen stimuleert tot het maken van een knutselwerkje met ‘voor de liefste moeder’ erop – al helemaal niet aan. En eigenlijk vind ik dat wel best.
Al die feestdagen ook… Ik zal blij zijn als het leven z’n normale gang herneemt.
Games en communiceren met een omweg
Een groot deel van de week heb ik twee puberjongens in huis. En zoals dat gaat met puberjongens anno nu: die zijn dol op gamen – soms denk ik: misschien wel een beetje té dol. Bijvoorbeeld als ik op m’n strepen moet gaan staan om m’n – nota bene eigen - laptop terug te krijgen, die in gebruik is voor Minecraft, omdat-ie zo’n goede processor heeft. Dat spelen ze dan online, met óf tegen elkaar (het onderscheid is niet altijd duidelijk).
Het spelen van dergelijke online games gaat gepaard met de nodige, eh, communicatie. Zoals daar zijn: “Check ff je inventory”, “Laat me dan even level 13 halen, muts!” of “Als je het zwaard van Aragorn kunt nakken”. Soms met iets te vaak het woord ‘f…ing’ erin. Het is een mengeling van Nederlands, Engels, game-taal en nog een aantal andere talen waarvan de herkomst me niet duidelijk is en waarvan ik me afvraag of ze dat opdoen op dat keurige gymnasium of op een plek waar ik geen weet van heb. Maar het kan nóg bizarder.
Het was me het heerlijk avondje wel
Vandaag geen briljante observaties, scherpe kritieken of praktische handreikingen op het gebied van arbeidsmarktcommunicatie, recruitment, employer branding, sociale media, HR of wat voor vakgerelateerds dan ook. Sorry, het zit er vandaag niet in. Ik heb gisteravond Sinterklaas gevierd en woensdag overdag moest ik – naast allerlei andere klussen en klusjes – nog alle cadeautjes inpakken en mijn bijdrage leveren aan ‘de omlijsting met hapjes en drankjes’. Zodoende was er geen tijd voor een knap artikel. Vandaag zit ik bij De Wereld Werft. Ook geen tijd, dus. Het voelt allemaal als spijbelen. Maar het grote voordeel van eigen baas zijn is dat je zo en dan gewoon kunt spijbelen.
Ik heb Sinterklaas gevierd met vrienden, ex, kinderen en (ex-)schoonmoeder. De vrienden zijn deels ook weer een ex van mijn ex. Met hen ga ik straks naar Tenerife. En in de zomer naar Frankrijk. We gaan ook vaak met z’n allen naar allerlei verjaardagen. Of jubilea. En naar begrafenissen. Veel mensen vinden dat allemaal maar gek. Ik niet.
We hebben een dobbelspel gedaan. Dat is zo ingewikkeld, dat we tijdens het spel telkens de spelregels moeten raadplegen. Is 7 nou openmaken of doorgeven aan de buurman/buurvrouw? En wanneer ben ik ook alweer alles kwijt? Aan het eind van de avond zaten we allemaal met een beduimeld papiertje en met een aantal cadeautjes die de hele avond als hete aardappels van de ene naar de andere speler gingen. Zoals een yogamat. Dat beduimelde papiertje had eigenlijk niet gehoeven, want er is tegenwoordig – niet verrassend – ook een app. Voor het Sinterklaas-dobbelspel. Eigenlijk vind ik het dan meteen minder leuk.
Hoe dan ook, geen intelligente verhalen vandaag. Lekker. Zaterdag wel de infographic en vanaf volgende week steken jullie hier weer wat op. Beloofd.
Generatie Einstein schiet te hulp
Als ‘adviseur op het gebied van arbeidsmarktcommunicatie en personeelswerving’ ben ik verplicht om op de hoogte te blijven van trends en ontwikkelingen. Ook vind ik dat ik gebruik moet maken van moderne technologie, zoals daar zijn tablets en smartphones. Dat doe ik doorgaans met veel plezier, totdat een apparaat een storing vertoont. Dan vind ik ‘m niet leuk meer. Dingen moeten het gewoon doen en bovendien ben ik bij storingen volstrekt hulpeloos. Daar houd ik absoluut niet van.
Gisteren was ik boos op de iPhone – hij zoomde opeens in, what the heck en wilde er niet meer mee stoppen. Ik had ‘m daartegen om te beginnen een paar klappen verkocht (vaak doen apparaten het dan weer), maar het hief het probleem dit keer niet op. Ik was al op internet aan het zoeken waar ik het goedkoopst een nieuwe iPhone kon krijgen, toen één van de twee whizzkids in huis zei: “Laat mij ‘s kijken”.
Het Nieuwe Werken: Wie moet er flexibel zijn?!
Dit land is dol op dingen regelen. Op wetten en voorschriften. Maar niet alles kan via een wet geregeld worden en in een dergelijk geval gaan we ‘stimuleren’. Met subsidies. Of het afschaffen ervan. Of – het wordt steeds populairder – we roepen een keurmerk in het leven. Met het idee dat zo’n keurmerk iets zegt over kwaliteit of veiligheid en dat het daarom begeerlijk is. Prima. Maar soms zijn het wel hele ráre keurmerken.
Vorig jaar hadden we bijvoorbeeld een keurmerk voor ‘Gezinsvriendelijke Bedrijven’. Dat vond ik al heel bizar. En nu hebben Qidos en LOF een nieuw keurmerk bedacht dat ‘Erkenning Maatwerken’ heet. Ze hebben zelfs de staatssecretaris van Emancipatie zo gek gekregen dat ze hem gaat uitreiken. Ik vind het onbegrijpelijk dat er nog mensen zijn die dit soort dingen serieus nemen.
Wanneer houdt die generatieflauwekul op?
Het is knap hoe we soms van niks een probleem kunnen maken. Zo ook in het zoveelste verhaal over de mismatch tussen generaties. Het is elke keer hetzelfde liedje: de ene helft van het alfabet kan niet met de andere helft door één deur.
Ik vind dat grote onzin. Onder andere omdat ik vind dat we eens moeten ophouden met ‘onderzoek’ doen naar zaken die niet of nauwelijks van belang zijn. De euro zit in een crisis en Europa schudt op z’n grondvesten. Me dunkt dat dat wel belangrijker zaken zijn. Hoewel beide – bij nadere beschouwing – een paar dingen gemeen hebben.
Cutting back
Hier op wervingsvisies verschijnen normaal gesproken vijf berichten per week. Hoewel het soms met hangen en wurgen is, is dat de afgelopen jaren toch maar mooi gelukt. Maar nu gooit wervingsvisies de handdoek tijdelijk in de ring.
Een combinatie van veel werk – wat natuurlijk alleen maar positief is, zeker omdat het zo ongeveer allemaal leuke dingen zijn – en een persoonlijke omstandigheid – die totaal niet leuk is en momenteel erg veel tijd vraagt – heeft me doen besluiten om voorlopig het vakantieschema van twee posts in de week voort te zetten.
Ik vind het drie keer niks. Letterlijk. Maar het past wel in een tijd van bezuinigingen en crashes.
Afzien
Afgelopen woensdagavond vertrok de oudste naar het winterkamp van school. We hadden daarvoor weliswaar getraind, maar het is de vraag of je je echt voldoende kunt voorbereiden op twee dagmarsen van samen 65 kilometer met een rugzak van een kilo of zes, zeven op je rug. Waarvan één dag ook nog in de stromende regen.
Gisteravond kwamen ze weer thuis. ‘Tussen zes en acht’, zei de school. Uit voorzorg was ik er om kwart voor zeven. De school was open en in de hoop een kop koffie te kunnen scoren, ging ik naar binnen en kon meteen assisteren bij het uithangen van de totaal verzopen tenten, die die middag al waren aangekomen. Om half acht stonden we langs de straat.
De laatste loodjes van het jaar
Het jaar is bijna om en de laatste dag voor de vakantie begint goed… Leiden – en de rest van Nederland ook, geloof ik – ligt onder de sneeuw. Mensen glibberen naar school of werk, of weer naar huis, of allebei niet, de doorgaande wegen zijn één grote file en sommige auto’s belanden in de singels. No fun.
School stelt vandaag niks voor: de jongste gaat ’film kijken’, de oudste heeft een kerstontbijt. En allebei om twaalf uur alweer thuis, waarna twee weken nietsdoen volgen. Nederland gaat intussen vanaf morgen massaal op vakantie; huisjes zijn het populairst, op de voet gevolgd door zonnige oorden. Voor wie niet van plan is om huis en haard voor een paar weken te verlaten, heb ik hierbij weer een aantal tips voor leuke dingen in Leiden.
- Schaatsen: Leiden heeft een schaatshal; mocht het nou buiten niet helemaal lukken, dan kun je binnen op de schaats.
- Wie het liever lekker warm wil hebben, kan een dagje naar de sauna. In Warmond is het kleinschalig en erg prettig vertoeven.
- In museum De Lakenhal is de tentoonstelling ‘Scherpe letters, 40 jaar vorm van NRC Handelsblad’. Dit is een kleine expositie over de geschiedenis van deze krant.
Ook wervingsvisies gaat het even rustig aan doen. De komende twee weken verschijnen er twee à drie blogs per week; vanaf 3 januari ga ik er weer elke dag tegenaan. Ik wens iedereen een hele goede vakantie!
De boom staat
Een jaar of wat geleden sleepte ik een enorme doos van de Hema naar huis. In die doos zat een namaak-kerstboom. Ik was namelijk tot de conclusie gekomen dat ik het onaanvaardbaar vond om, in een wereld die in z’n eigen vuil dreigt te stikken, bomen om te hakken om ze na luttele weken van sfeerbepaling slechts op een brandstapel te laten eindigen.
Er kwam daarom een namaak-boom. Het optuigen van de kerstboom begint in ons geval dus niet met een gang naar één van de vele kerstboomverkopers, maar met dozen die van zolder moeten komen. Behalve de boom zelf, is dat ook een jaarlijks aanzwellende hoeveelheid ballen, vogeltjes, glazen autootjes en nog veel meer. Als alles beneden staat, begint het werk, eh, feest.
23% – da’s niet niks
De laatste tijd wordt er nog al eens gesteld dat Nederlandse vrouwen er een – laten we zeggen - luxe levensopvatting op nahouden, met name als ze een relatie hebben. Kleine banen, veel ‘tijd voor jezelf’.
Een levensopvatting die in geval van het eindigen van die relatie vervelende gevolgen kan hebben. En ook oneerlijke: volgens het CBS gaan gescheiden vrouwen er gemiddeld 23 procent in koopkracht op achteruit. Hun ex-mannen gaan gaan er 7 procent op vooruit.
Prinsessen en slavinnen
Vrouwen krijgen weer eens op hun lazer.
Ze werken niet, of – als ze wel werken – in elk geval te weinig. Ze vinden hun leventje wel best zo, paar kindjes, baantje, lekker voor jezelf omrommelen en ach, een beetje afhankelijk zijn is geen probleem.
Hoogopgeleid? Lekker thuisblijven
Een bemoedigend bericht vorige week op nu.nl: de (negatieve) invloed van werkende moeders op de prestaties van hun kinderen is beperkt. “Kinderen waarvan de moeder binnen drie jaar na geboorte weer aan het werk gaat, doen het later niet per se minder goed op school dan kinderen waarvan de moeder langer thuisblijft”.
Nou, dat lucht op. Dáár hoeven we ons als werkende moeders tenminste niet schuldig over te voelen. Als je op dit punt stopt met lezen, tenminste. Want verderop in het artikel komen er – smullen voor deze pedagoog – wel wat apen uit de mouw.
Zielig en schuldig
De helft van de tijd heb ik twee jongens in huis. Dat betekent dat het van vrijdag tot en met maandag nooit stil is; dat de grote, snelle desktopcomputer – die waar ik m’n administratie op doe, zeg maar – continu bezet is omdat er allemaal gruwelijke games op gespeeld worden (gelukkig hebben we nog een stuk of vier van die dingen, inclusief de iPad, die overigens vaak dienstdoet als buitengewoon handig mobiel naslagwerk voor cheats); dat ik niet kan roken in huis; dat er soms een lamp of een ruit sneuvelt en dat er zo nu en dan een ongeluk gebeurt.
Zo was de jongste tijdens een stoeipartij terecht gekomen op de voet van de oudste.
iPad voor het hele gezin
In tegenstelling tot de iPhone – die anderhalf jaar geleden dit huishouden binnenkwam en direct een gezinsmegahit werd – verliep de introductie van de iPad min of meer geruisloos. Werd er nog wel iets geroepen als: “Ik zeg het maar één keer: aaaaai-pet”, uiteindelijk is de hoeveelheid digitale apparaten hier blijkbaar van dusdanige omvang, dat één meer of minder niet uitmaakt. Zelfs niet als dat een iPad is.
Eigenlijk is het ook wel verschrikkelijk wat men aantreft in dit toch niet heel grote huis: één desktop PC, twee laptops, een netbook, een iPad, twee iPods, drie smartphones en één spelcomputer. En dat zijn dan de apparaten die zichzelf middels het internet met de buitenwereld hebben verbonden. Want die drie televisies – waarvan één digitaal met een onwaarschijnlijke hoeveelheid zenders waar toch maar zelden iets te beleven is dat echt de moeite waard is – zijn daar nog niet eens bij meegerekend.
Mis niks!
Wil je drie keer per week wervingsvisies in je feed of mailbox ontvangen? Meld je dan hier aan!