Tagarchief: werken

Wát is de verantwoordelijkheid van Defensie?

“Reputatie komt te voet en gaat te paard”, luidt een bekende stelling. Dûh. Er zijn vele bedreigingen, maar soms komt het gevaar uit onverwachte hoek, namelijk de eigen gelederen. Zoals Defensie tot haar spijt heeft ondervonden.

Defensie voert sinds vorig jaar een zogeheten ‘influentials’-campagne, een campagne die is gericht op de omgeving van potentiële recruten en die zichtbaar moet maken dat Defensie een verantwoordelijke werkgever is. Een prachtige campagne, die – in mijn opinie – vooral qua copy uitermate sterk is. Eén van de thema’s is de rol van vrouwen bij Defensie. Van Milva tot bevelhebber van een fregat: ik vind het een goeie zaak.

Lees verder Wát is de verantwoordelijkheid van Defensie?

The best of…

Als dagelijks blogger kijk ik – natuurlijk – regelmatig met behulp van Google Analytics of er nog een beetje bezoek is geweest op dit blog. Meestal is dat gelukkig het geval. Maar door dat geloer in Analytics  kan ik ook een beetje bijhouden over welke onderwerpen graag gelezen wordt.

De Top Tien Aller Tijden:

  1. SJP -2009 was een matig jaar
  2. Follow – unfollow
  3. Gedragscodes? Ga toch weg!
  4. Gaat er iets veranderen of niet?!
  5. Thuisblijfmoeder – en toch ook niet
  6. Vacaturestops – WTF?!
  7. Uittocht uit de publieke sector – weg met de marktaanpak
  8. Vakgebied in crisis?
  9. Online referrals – we hypen gewoon door
  10. Het maken van een arbeidsmarktstrategie

Voor wie op deze vrijdag-na-Hemelvaart even iets te doen wil hebben!

Publieke sector – weg met de inhuur?

Het is een wat afgesleten discussie, maar hij komt toch elke keer terug, zeker in verkiezingstijd: hoe kan de overheid het aantal extern ingehuurde medewerkers verminderen? Meestal worden de hoge kosten daarvan als argument opgevoerd en dat zal in de hoogtijdagen van de ICT-krapte ook best wel het geval zijn geweest (een gemiddelde uitzendkracht is niet zo duur). Maar nu komt de Raad van State in het jaarverslag met een paar andere argumenten.

Argumenten die hun grondslag vinden in het ‘doorgeslagen’ marktdenken – bedrijfsmatig opereren, alles meetbaar maken, alles verantwoorden – waardoor de verhouding tussen ‘staat’ en ‘burger’ onder druk komt te staan.

Lees verder Publieke sector – weg met de inhuur?

De toekomst van werk en wat doet recruitment ermee?

Hoewel het voorspellen van de toekomst over het algemeen is voorbehouden aan waarzeggerij, astrologie en andere niet direct op empirische inzichten gebaseerde wetenschappen, kunnen we veilig aannemen dat er op het gebied van werk de komende jaren een aantal dingen staat te gebeuren. Om maar ’s wat te noemen: de ontwikkeling van de beroepsbevolking, die afstevent op toekomstige tekorten, zoals onderstaand staatje laat zien.

(Bron: Gerard Evers)

Maar er gebeurt meer. En daarbij gaat het niet alleen om vergrijzing of dergelijke demografische zaken, zeg maar: de standaard dreigtaal van vandaag, maar ook om sociaal-cultureel-maatschappelijke trends, die lastiger te vangen zijn.

Lees verder De toekomst van werk en wat doet recruitment ermee?

Werkende vrouwen – WLB, FZ en EO

In de discussie rondom work life balance ligt er momenteel veel nadruk op de vraag hoe er meer flexibiliteit kan komen in werkroosters (werktijden, thuiswerken etc.), zodat het gemakkelijker wordt om werk en zorg  voor kinderen met elkaar te combineren. Voor de vorm wordt er wel telkens bijgezegd dat dit voor moeders én vaders geldt, maar de onderliggende boodschap is eigenlijk: hoe kunnen we er voor zorgen dat er straks – als de huidige crisis plaatsmaakt voor vergrijzing en verkrapping van de arbeidsmarkt – voldoende vrouwen aan het werk gaan. Aan betaald werk, welteverstaan.

In het laatste nummer van Re.Public zegt de voorzitter van de Taskforce DeeltijdPlus Pia Dijkstra daarover: “Nederlandse vrouwen zijn goed opgeleid. Het is zonde om daar niets mee te doen.”

Zonde?! Het is misdadig!

Lees verder Werkende vrouwen – WLB, FZ en EO

Het Nieuwe Werken of Enge Controle

Jaren geleden was een aantal ministeries bezig met wat toen heette: ‘plaats- en tijdonafhankelijk werken’. Dat hield in dat het computernetwerk ook vanuit huis bereikbaar was – met behulp van een apparaatje dat een toegangscode genereerde – en dat de telefoons geen snoer meer hadden. Tegenwoordig staan kranten en blogs vol over over Het Nieuwe Werken. Als ZZP’er ben ik natuurlijk een ‘nieuwe werker’-eerste klas. En over het algemeen bevalt het me prima, leuke, leerzame, inhoudelijke klussen en een prima work life balance.

Vanmorgen werd er aandacht aan het onderwerp besteed in De Volkskrant, onder de kop: “De baas sluit de deur niet meer af”. En daar stond iets waarvan ik  me afvroeg of het wel helemaal normaal is.

Lees verder Het Nieuwe Werken of Enge Controle

Merkwaardig vervolg op een vulkaanuitbarsting

In het FD dit weekend een – ik neem aan serieus bedoelde – bijdrage over de vraag of werknemers die door de uitbarsting van de Eyjafjallajökull (copy/paste) niet tijdig op hun werk terug kunnen zijn, wel of geen loon doorbetaald moeten krijgen.

Rare vraag. Je gaat toch zelf op vakantie? Dan hoeft een baas er toch niet voor op te draaien dat iemand het nodig vindt om – in plaats van een prettig huisje te huren in Drenthe, wat goed is voor het humeur, het milieu, de (lokale) economie en zeer bevorderlijk tegen stress – per se naar allerlei verre en/of exotische oorden af te reizen? Met alle risico’s van dien?

Maar misschien vond ik dit alleen maar een mooie gelegenheid om de prachtige foto hierboven te laten zien.

Work Life Balance en een bizar keurmerk

Blogs en kranten staan vol over work life balance. ‘WLB’ is de nieuwste trend in arbeidsvoorwaarden. Hoe dat kan? Iets bezitten dat schaars is, geeft status. Toen lease-auto’s nog maar mondjesmaat werden uitgedeeld, was een auto-van-de-zaak je-van-het. Toen laptops nog vreselijk duur waren, waren laptops een begerenswaardig goed om cadeau te krijgen bij een baan. En guess what? Het huidige schaarse goed is tijd. Voor al het werk, kinderen, familie, vrienden, hobby’s en vakanties komen we tijd tekort. Werkgevers zouden daar rekening mee moeten houden en steeds meer doen dat ook.

Maar dat is blijkbaar niet genoeg, want – in oktober werd het aangekondigd – er komt nu een keurmerk. Het Keurmerk voor Gezinsvriendelijke Bedrijven. Ik kan me geen voorstelling maken van de criteria waaraan een bedrijf moet voldoen om dit keurmerk te krijgen. Veiligheidshalve wordt de vraag hoe deze gezinsvriendelijkheid beoordeeld moet gaan worden dan ook maar overgelaten aan de markt.

Lees verder Work Life Balance en een bizar keurmerk

Uittocht uit de publieke sector – weg met de marktaanpak

Op vele plaatsen was de afgelopen dagen aandacht voor de – nu blijkbaar snel naderende – uittocht uit de publieke sector, bijvoorbeeld hier op P&O-Actueel. Rond 2020 is 70% van het personeel vertrokken, is de voorspelling. Aan de basis van deze voorspelling ligt een rapport van BZK, De grote uittocht. Bijna tien jaar geleden hadden we – over hetzelfde onderwerp – ook zo’n rapport, het rapport-Van Rijn.

Zou dit nieuwe rapport iets toevoegen?

Lees verder Uittocht uit de publieke sector – weg met de marktaanpak

War for talent – maar niet zó

“The war for talent has ended. Talent has won”, las ik laatst ergens. Of dat zo is weet ik niet; in mijn opinie wint uiteindelijk degene die de baas is en dat is doorgaans degene met geld – de werkgever dus. Zeker nu. Deze crisis is de eerste waarin ik mensen uit mijn directe omgeving hun baan zie verliezen – ook mensen die ongetwijfeld tot de groep ‘talenten’ behoorden. Zo makkelijk gaan we blijkbaar met talent om. Bovendien hoort het hele begrip wat mij betreft intussen thuis in de categorie ‘betekenisloze communicatie’, waarin zich al woorden bevinden als ‘flexibel’, ‘uitdagend’, ‘teamspeler’ en ‘uitstekende arbeidsvoorwaarden’.

Maar goed, het woord ‘talent’ heeft zich blijkbaar onwrikbaar vastgezet in het collectief (on)bewuste, gezien ook de collage hierboven. De oogst van slechts twee pagina’s in de Volkskrant afgelopen zaterdag. Zucht. Moet dat nou?

Lees verder War for talent – maar niet zó

Betrokkenheid – dûh

Uit onderzoek blijkt dat bijna 40% van de medewerkers niet betrokken is bij de organisatie waar ze werken (en dat 10% min of meer actief aanstalten maakt om te vertrekken). Het wordt gebracht alsof dat een heel groot probleem is en de schuld wordt – zoals gewoonlijk – weer bij het management gelegd.

Even los van het feit dat veel werkgevers op dit moment niet zo bar veel (kunnen) doen om de betrokkenheid en loyaliteit van hun medewerkers op peil te houden, in beslag genomen als ze worden door de volgende ontslag- of reorganisatieronde, denk ik dat we ergens een probleem van maken dat dat niet is. Laten we eens op een andere manier naar dit fenomeen kijken.

Lees verder Betrokkenheid – dûh

Thuisblijfmoeder – en toch ook niet

Freelancen is een vak apart, daar ben ik na bijna drie jaar wel achter. Ik was er niet lichtvaardig aan begonnen, maar je kunt blijkbaar niet alles voorzien… Een belangrijke reden om de keuze te maken, was voor mij: “Geen baas meer hebben, geen baas meer zijn, alleen over m’n eigen tijd”. Dat is gelukt, al is het betrekkelijk (opdrachtgevers zijn nu de baas; maar die maakt het hopelijk niet uit dat ik het werk soms midden in de nacht doe). En ik moet ook nog wel eens denken aan een zin die ik ooit las, over nieuwe manieren van werken: “Misschien is het de mens ooit vergund om weer naar huis terug te keren”. Naar huis, waar in veel gevallen ook kinderen zijn (wat op dit ogenblik een uiterst actuele omstandigheid schijnt te zijn). Over dat onderwerp zag ik laatst een bijdrage die mijn aandacht trok: “Drie lessen die kinderen kunnen leren van freelancende ouders”.

In het kort zijn dit de lessen uit het artikel. Lees verder Thuisblijfmoeder – en toch ook niet

Bizar verhaal

Normaal gesproken lees ik de bijdragen van Seth Godin met veel plezier, al vind ik ‘m soms een arrogante jerk (arrogant mag trouwens, als je er een reden voor hebt). Maar dit bericht kwam verkeerd bij me aan. Onder de titel Everyone’s model of work is a job zegt hij o.a.: “The reason you feel most comfortable with a job is that you’ve been brainwashed by many years of school, socialization and practice. I pick the word brainwashed carefully, because it’s more than training or acclimation. It’s something that’s been taught to you by people who needed you to believe it was the way things are supposed to be.” Dus, de tabula rasa die kleine kindertjes zijn, wordt door het onderwijs en de maatschappij volgeplempt met de overtuiging dat alleen een baan tot het opperste geluk kan leiden.

Het waarom wordt uitgelegd in een andere bijdrage, waarin letterlijk staat: “Our culture needed compliant workers, people who would contribute without complaint, and we set out to create as many of them as we could.”

Lees verder Bizar verhaal