Gemengd genoegen

Een mens vraagt zich inmiddels af wat we aanmoeten met de al die gebeurtenissen op de arbeidsmarkt. Wat doen we met een dalende werkloosheid, vergrijzing, ontgroening, Nieuw Werken, de komende ‘War for Talent” en wat niet al? Meer aandacht besteden aan flexibilisering en behoud van talent, zegt John Sullivan. Vaker van baan wisselen, zegt de Sociaal Economische Raad.  Gaan werken met een ‘flexibele kern’, zegt ABN Amro.

Meningen genoeg, dus. En ze cirkelen allemaal rond dat ene begrip waar we de afgelopen jaren mee worden doodgegooid: flexibilisering. Iedereen heeft er z’n eigen suggesties over. Laten we ze ‘s bekijken.

Sullivan ziet – naast de flexibilisering – integratie van HR met andere bedrijfsfuncties: meer invloed van marketing, financiën en business analyse. En een grotere rol voor technologie, zoals het overnemen van werk door robots omdat er geen mensen voor zijn. De SER geeft zes redenen voor ‘vaker van baan wisselen’:

  • Knelpunten kunnen sneller verholpen worden
  • De kwaliteit van personeel gaat omhoog
  • Er komen meer nieuwe ideeën de organisatie in
  • Het is gemakkelijker om te reorganiseren
  • Het leidt tot een beter werkgeversimago
  • Het leidt tot een hogere werknemerstevredenheid
  • Deze fantastische gevolgen lijken me rijkelijk optimistisch en deels is dat het gevolg van wat ook het ABN Amro-onderzoek signaleert: met de grotere flexibilisering ontstaat een tweedeling tussen de gouden kern en de klapstoelers, met “aan de ene kant uitzendkrachten die ‘veroordeeld’ zijn tot een flexibel contract en die moeilijk aan een vaste baan komen, en andere kant goed opgeleide zelfstandige professionals, specialisten die juist géén vaste baan willen”.

    Uitwassen

    Zelf vallend in de laatste categorie, heb ik inderdaad niet zo’n behoefte aan een klassiek dienstverband. Maar het kan goed zijn dat we op weg zijn naar wat Aukje Nauta ‘hybride arbeidsrelaties’ noemt: “een vaste baan in combinatie met een eigen bedrijf of andere activiteiten zoals lesgeven”. Het kan een permanent dubbele staat zijn, maar ook een opstapje naar een volledig eigen bedrijf.

    Hybride betekent: “nauwe vermenging van ongelijksoortige zaken” en voor veel mensen zal het idee dat ze hun collega’s en de al dan niet goede koffie moeten missen niet aanlokkelijk zijn, al hebben we straks misschien niet zoveel keus meer. Maar als het ertoe leidt dat mensen zich buitengesloten, zelfs angstig voelen, of als het de perverse vorm aanneemt van stikdure adviseurs die voor enorme bedragen 2,5 dag per week korpschefje komen spelen, of wanneer een instelling – nota bene een overheidsinstelling – mensen via payrolling aanstelt om ze gemakkelijk te kunnen ontslaan en te ontkomen aan een sociaal plan, dan zitten we midden in de uitwassen. En is de flexibilisering een gemengd genoegen.

    Een gedachte over “Gemengd genoegen”

    1. Het hybride zijn van arbeidsrelaties gaat zich tevens een andere kant op bewegen, is mijn stellige mening. Waar steeds meer functionaliteiten uitbesteedt gaan worden aan kleine externe partners of ingehuurde professionals, zal juist deze band meer hybride worden en te vergelijken zijn met een eco-systeem. Van externe businesspartners maar juist ook van zelfstandig professionals zal worden geëist dat ze deel uit gaan maken van dat ecosysteem.

    Reacties zijn gesloten.