“Wij willen iets met arbeidsmarktcommunicatie”

Ik hoor ‘m vaak. Het is er zogezegd één uit de categorie FAQ’s. “Wij willen iets met…”. “We gaan een project starten over…”. “We moeten…”. Onnodig te zeggen dat ik dol ben op zo’n vraag. Niet alleen omdat het aangeeft dat de vrager in de gaten heeft dat er ‘iets moet gebeuren’, wat van wijsheid en inzicht getuigt, maar ook omdat het me de gelegenheid geeft om me weer ‘s in een – voor mij doorgaans – nieuwe organisatie te verdiepen.

Maar wat me soms verbaast in de vraag is de urgentie die er vaak achter zit. “We moeten iets en dat moeten we nú”. Tja. Rome is niet in één dag gebouwd en hoewel een goede arbeidsmarktcampagne geen 800 jaar nodig heeft om tot stand te komen, is een beetje geduld wel aan te bevelen.

Er zijn natuurlijk massa’s crash manieren om aan personeel te komen. Het aanbod aan persoonlijke, c.q. professionele informatie is zo ongeveer eindeloos. Iedereen die een beetje de weg weet in Google of LinkedIn vist er gemakkelijk een heleboel CV’s of profielen uit. Eitje. En anders zijn er genoeg aanbieders die dat voor je willen doen. Tegen betaling, uiteraard. Hoe dan ook, kind kan de was doen. Of laten doen.

Stappenplan

Ik krijg daar toch vaak een moeizaam gevoel bij. Leidt dat tot een oplossing die zich ook in moeilijker tijden staande houdt? Eigenlijk denk ik dat daarvoor meer nodig is dan de vaardigheid om in virtuele bakken te graaien. Voor een duurzame oplossing is een plan nodig, een plan dat tot stand komt in drie stappen:

  • Het probleem beschrijven: hoe ben je zelf en hoe is je ’employer brand’, klopt het of niet? Wat voor mensen zoek je eigenlijk? Wat voor doelstellingen wil je bereiken?
  • De voorkant bedenken: wat ga je beloven en aan wie? Wat is je concrete aanbod naar je doelgroepen? Hoe ziet dat er uit?
  • De achterkant organiseren: hoe ziet je proces eruit, wat worden rollen en taken? Hoe ga je dat ondersteunen? Heb je er wel geld voor?

“Ja, maar dat kost tijd!” Natúúrlijk kost dat tijd, vooral die laatste stap. Maar er is ook tijd nodig om een goed plan te bedenken, uit te voeren en – last but not least – er steun voor te krijgen in de organisatie. Ik heb trajecten begeleid die soms een jaar ‘gekost’ hebben; maar die wel leidden tot een breed gedragen gevoel: “Ja, dat zijn wij” en tot een proces dat goed georganiseerd is.

Aan de rem hangen

Ik heb ook aan de rem gehangen – wat niet m’n favoriete bezigheid is. Campagnes opgeschort omdat de telefonische opvang nog niet geregeld was. Acties uitgesteld omdat ze nooit goed konden aflopen met een minimale capaciteit. Gepraat als Brugman om potentieel ‘sabotagedrag’ in de kiem te smoren (wat bijna altijd veroorzaakt wordt omdat mensen niet betrokken werden).

Dus ja, “we moeten iets met arbeidsmarktcommunicatie”, maar het enige dat nu moet, is er mee beginnen. En neem van mij aan: dan is het heus op tijd klaar.