Jobbird

Waarom Jobbird mislukt is en Seth Godin een punt heeft

Een ‘meatball sundae’, zo noemt Seth Godin het verschijnsel waarbij oude oplossingen in nieuwe vormen worden gegoten. Meestal gaat dat mis; het stapelen van oude (marketing)praktijken bovenop nieuwe eindigt over het algemeen met “nothing but a failed website”. In het licht van alle commotie rondom Jobbird en RecruitmentMatters zouden we bijna vergeten dat ‘hetzes’ weliswaar veel aandacht trekken, maar dat het veel interessanter is om te bekijken hoe het kan dat Jobbird het succes van Nationale Vacaturebank niet heeft kunnen evenaren.

Jobbird

Het is te prijzen dat er ondernemers zijn die hun nek willen uitsteken en ook het voornemen om de wereld te gaan veranderen is lovenswaardig, maar soms kan de tijd – en alles wat er in relatief korte tijd kan veranderen, zeker op het gebied van recruitment en vacaturesites – een vernietigend effect hebben op ambities.

Op Jobbird.com wordt het nog altijd zo verteld: “Ongeveer een decennium nadat hij van de vacaturewebsite Nationalevacaturebank.nl een groot succes maakte en zo’n vijf jaar nadat hij deze voor vele miljoenen euro’s van de hand deed, is Jan-Peter Cruiming alweer bezig aan zijn volgende succesverhaal: Jobbird.com”. Een ‘decennium’… Zou een ‘oplossing’ die in het begin van deze eeuw als een speer werkte, in 2014 nog steeds ‘een succesverhaal’ opleveren? Of hebben we hier te maken met een staaltje wishful thinking en het veronachtzamen van allerlei ontwikkelingen?

Out of sync

In het boek Meatball Sundae stelt Godin de vraag: “Is your marketing out of sync?”. In dit geval zouden we kunnen zeggen: “Is your recruitment method out of sync?”. Als we kijken naar de 14 trends die we uit Godin’s boek kunnen halen over zaken die ‘out of sync’ zijn, dan staan er maar liefst zeven die een illustratie zijn van de denkfouten die ten grondslag hebben gelegen aan de gestage neergang van Jobbird nadat het ‘gratis’ er vanaf werd gehaald en de dure marketing stopte.

  • Oneindige communicatiekanalen: de tijd dat vacaturesites alleenheerser waren in vacatureland, is dik voorbij. Het aantal mogelijkheden om vacatures bekend te maken is intussen enorm.
  • Directe communicatie: steeds meer organisaties gaan zélf de relaties aan om in hun personeelsvraag te voorzien, want er staan hun tegenwoordig veel kanalen ter beschikking.
  • De noodzaak van een authentiek verhaal nu het aantal bronnen toeneemt: een vacatureposting is vaak niet het meest geschikte vehikel voor ‘het verhaal’.
  • De manier waarop Google alle informatie hapklaar opdient: vacatures vinden gaat vandaag de dag ook prima – misschien wel beter – via de zoekmachine.
  • De Long Tail: organisaties leren steeds beter om de boodschap rechtstreeks bij de – toch al in informatie verzuipende  – mogelijke sollicitant te krijgen.
  • Nieuwe poortwachters: er is geen exclusiviteit meer, onder andere door de opkomst van vacature-aggregators.
  • De verschuiving van “hoeveel” naar “wie”: niet het aanbod aan vacatures is van belang, maar de (kwaliteit van de) afzender. Targeting – door organisaties – lukt steeds beter en kandidaten zorgen voor goede profielen. Van twee kanten wordt de communicatie persoonlijker.

Als Jobbird zich even had verdiept in de constateringen van Godin – in 2007 – hadden ze gewaarschuwd kunnen zijn. Dat men zich van al die verstandige praat niks heeft aangetrokken, verdient misschien respect. Maar het betekent dat alle grote woorden uiteindelijk precies dat zijn gebleven: grote woorden.

Een gedachte over “Waarom Jobbird mislukt is en Seth Godin een punt heeft”

  1. Beste Annemarie,

    Strikt genomen mee eens. Ik zou zeggen plaats je vacature op ‘n site en hij wordt gevonden. Met modern gereedschap gaat dat zeker lukken. Plaatsen op een (betaalde) vacaturesites is op zichzelf een onzinnige activiteit geworden die bovendien ook nog geld kost. Probleem is echter dat de adverteerders en de sollicitanten dat nog niet in de gaten hebben.
    Een tijdje terug deed ik onderzoek naar het adverteergedrag in de corporatiesector waarvoor ik werk. Daaruit bleek onomstotelijk dat men van plan was de vacaturesites links te laten liggen en zich volledig te concentreren op sociale media. Nu, een half jaar later, is het omgekeerde het geval. Ik zie dat men weer vrolijk gebruik maakt van vacaturesites. Waarom? Ik denk dat de resultaten op de sociale media tegenvielen en in zo’n geval ligt het voor de hand dat je teruggrijpt naar bekende oplossingen. Min of meer tegelijkertijd heb ik ook een peiling gehouden in een linkedingroep waar ik beheerder van ben. Van de 103 reactie binnen twee weken gaven 97 respondenten aan te zoeken naar mogelijkheden om vanaf 1 vacaturesite alle vacatures te kunnen vinden. De bijgeleverde toelichtingen waarom met dat wilde logen er niet om. Toch kiezen dezelfde respondenten niet voor een betaalde oplossing waarmee ze al die ongemakken achter zich kunnen laten. Dat is een brug te ver. En eerlijk gezegd kan ik me dat in de context waarin de online vacaturemarkt zich nu bevindt ook wel voorstellen.
    Conclusie die ik daaruit trek is dat de versnippering van het aanbod nog wel een tijdje door zal gaan en jobbird spint daar garen bij. Zij kunnen immers aangeven dat ze de grootste zijn. Je zou als adverteerder wel gek zijn als je daar niet in mee gaat.
    Kortom Godin heeft misschien wel gelijk, maar of hij het ook krijgt?
    Voorlopig zie ik eerder een beweging terug dan vooruit.

    groet,

    Boy Deutz

Reacties zijn gesloten.