recruitment

Een recruitment dog fight

Er zijn tegenwoordig heel veel verschillende soorten doelgroepen: vast, flex, hoger- of lageropgeleid, in een schaarse markt of juist een overvloedige… Voor allemaal moet een organisatie het ‘basisverhaal’ en recruitment- of inhuurprocessen op orde hebben, maar verder vragen ze een eigen, aparte aanpak. Dat is een punt waar bijna elke organisatie momenteel tegenaan hikt: het omzetten van geabstraheerde ‘verhalen’ en ideeën naar concrete en toegespitste communicatie.

recruitmentbenadering

Bijvoorbeeld omdat er een aantal (vervelende?) doe-dingetjes aan zitten. Zoals er achterkomen wat je doelgroep nu echt drijft, het zoeken van verschillende soorten medewerkers die een beetje behoorlijk kunnen schrijven, fotograferen, filmen of wat ook, zorgen dat de organisatie er het belang van inziet, het kiezen van podia, het koppelen en slim uitzetten van content. Dat is de ene kant. Maar het hele gebeuren wordt daarbij ook nog eens gehinderd door een dog fight.

Tegenover de ‘zachte’ kant van recruitment staat een ‘harde’ kant; de kant van processen, recruitmentsystemen, de cloud en ‘big data’. De hardcore sourcers, de data-junks, degenen die zich het best voelen bij het in stukjes hakken van een proces en dat dan automatiseren aan de ene kant; en de verhalenvertellers, de reputatiemanagers, degenen die proberen te beïnvloeden aan de andere kant. Dat is prima als er fijn wordt samengewerkt, maar beide ‘scholen’ hebben nogal fanatieke geloofsbelijders. Het is het één óf het ander. We luisteren amper naar elkaar. Als gevolg daarvan zijn er enerzijds bedrijven die perfecte recruitmentsites bouwen, maar waar weinig kraak of smaak aan is. Anderzijds zijn er de hoog-over verhalen vol met visies en missies en ambities die maar niet grijpbaar willen worden.

Zwarte lijst

Het is lastig om van deze eenzijdigheid af te komen en beide kanten met succes met elkaar te verenigen. Dat het vaak mis gaat blijkt bijvoorbeeld uit de zwarte lijsten met recruiters die nu opduiken. Met behulp van datamining is iedereen tegenwoordig te vinden, maar als je verhaal vervolgens klote is of als je de benodigde empathie mist, sta je op zo’n lijst voor je ’t in de gaten hebt. Anderzijds, als je alléén maar je verhaal hebt, hoe zorg je er dan voor dat het niet verdwijnt in de donkere krochten van het bedrijfsintranet, maar krijg je het in deze over-gedigitaliseerde wereld bij de goede ontvanger? Hoe manage je al die onoverzichtelijke datastromen? Wat is ‘need to know’, wat is ‘nice to know’ en wat is totaal oninteressant?

Het wordt tijd dat we ons realiseren: alles komt samen, alles convergeert, hard met zacht, proces met mensen, verhaal met technologie, beïnvloeden met verkopen. Wie haalt het begrip ‘verbinden’ van z’n wolk af en zet ‘t met z’n poten in de klei? Eén ding staat als een paal boven water: van recruitment dog fights wordt niemand beter.