Categorie archief: Buitencategorie

Deze categorie heet niet voor niets zo. Hieronder valt alles dat niet in een andere categorie hoort en hij heeft geen beschrijving. Het is een mèr à boire.

Wat?

Nepnieuws of echt nieuws

Leugens of flauwekul

Feit of mening

De Oxford Dictionary heeft post truth uitgeroepen tot het (Engelse) woord van 2016*. Meningen komen niet (meer?) tot stand met behulp van objectieve feiten, maar worden bij elkaar geharkt op basis van emoties en persoonlijke overtuigingen. Niet per se gehinderd door de realiteit en gevoed door berichtgeving in filter bubbles. Met al deze feitenvrije meningvormerij moeten we doorlopend aan fact checking doen: is dit echt of nep, hebben we te maken met een flauwekulversie van de werkelijkheid of ronduit een leugen, gaat het hier om een mening of een feit? Wat? Wat?

Ik kan jullie dus maar één ding toewensen en dat is

Nieuwjaar - een wijs 2017

* In Nederland konden Van Dale en het Genootschap Onze Taal het onderling niet eens worden, dus hebben wij twee woorden van het jaar: Brexit en treitervlogger.

Nieuwjaar, maar we leren het nooit

Het is weer nieuwjaar en dat betekent de terugkeer van drie oude bekenden. Ten eerste de ‘lijstjes’ vol trends en ontwikkelingen. Social-mediatrends. Webtrends. Recruitmenttrends. App-ontwikkelingstrends. Dit soort lijstjes voorspelt soms járen achtereen dat ontwikkeling x of y nu écht definitief gaat plaatsvinden (voorspellingen die ooit gaan uitkomen, want wat kán gebeuren, zal gebeuren, als we het maar vaak genoeg proberen, zei August de Morgan al). 

Trends 2015

Ook zijn er de terugkijklijstjes. Niets is zo oud als de krant van gisteren, maar sommigen blijken het interessant te vinden om de – vaak door henzelf gedane – voorspellingen van vorig jaar uit de mottenballen te halen om te kijken hoeveel ze er ‘goed’ hadden. Doorgaans is dat ongeveer de helft, wat mij het statistisch gemiddelde lijkt en dus geen kunst is (maar ik ben geen expert op dat gebied). En dan worden we ten derde in deze tijd gebombardeerd met alle trucjes die je maar kunt verzinnen om ons dit jaar wél aan onze goede voornemens te houden. Zelfs de eerbiedwaardige Harvard Business Review doet er aan mee. Neeee!

Lees verder Nieuwjaar, maar we leren het nooit

Something’s gotta give – maar het is niet John Sullivan

Sinds november 2009 zijn hier op wervingsvisies ruim 800 blogposts verschenen. 844 om precies te zijn. In een ijzeren ritme: eerst vijf en later twee per week. Zelden heb ik last gehad van een ‘writer’s block’, sterker nog, meestal was de vraag eerder waar ik niet over zou schrijven. Desalniettemin kostte het produceren van een post vaak veel tijd – vooral het ‘polijsten’, want in tegenstelling tot de ‘gooi maar in elkaar blogs’ van schrijvers die hun eigen teksten nooit teruglezen, moesten die van mij taalkundig perfect zijn. 

wervingsvisies

Tijd – daar heb ik op dit moment niet zo veel van. Een combinatie van (veel) werk en persoonlijke omstandigheden maken dat ik de handdoek in de ring gooi. Een beetje, tenminste. Het ritme van twee keer per week gaat niet meer lukken, maar helemaal m’n mond houden kan ik waarschijnlijk toch niet. Of deze beslissing tot een regelmatige frequentie gaat leiden, geen idee. Maar ook bij een onregelmatige frequentie hoop ik jullie hier toch regelmatig aan te treffen. En voor nu heb ik een goedmakertje.

Lees verder Something’s gotta give – maar het is niet John Sullivan

Bijna klaar

2013 is bijna achter de rug. Het is bijna nieuwjaar. Nog één dagje, een avondje met oliebollen en champagne, misschien wat geknal her en der en dan: naar de geschiedenisboeken ermee. Maar niet zonder nog één keer om te kijken, in dit geval zeer beperkt om te kijken. Wat zijn de populairste verhalen geweest hier op wervingsvisies? Welke artikelen zijn het meest gelezen? Dit is de top 5.

Op de vijfde plaats de constatering dat Facebook niet geschikt is voor recruitment. Om zeven redenen, waarvan de belangrijkste wellicht is: het bijdragen aan gerichte advertenties voor de concurrent.

Als vierde eindigde een artikel met een quiz: van wie is deze vacaturetekst? Een nietszeggende tekst en de vraag van wie hij afkomstig was. Alleen de deelnemers die valsspeelden door te Googelen wisten het juiste antwoord (dat je kon lezen in het vervolgartikel).

Derde werd het verhaal over HR dat maar steeds de boot mist. Het gaat niet werken als je een afdeling blijft die onduidelijke signalen de wereld instuurt, vergezeld van half afgemaakte en bepaald niet altijd succesvolle projecten en die vooral worstelt met de eigen rol en identiteit.

De runner up is een artikel over de implosie van LinkedIn. Dat de hele zaak onder z’n eigen gewicht in elkaar dreigt te zakken en het moment komt dat er van LinkedIn niets anders meer over is dan een zielig hoopje vacaturebank.

Het overzicht van voorspellingen voor 2013 heeft blijkbaar het meest in de behoefte voorzien. Die eindigde op de eerste plaats. Aangezien het per definitie oud nieuws is, zeg ik er niks meer over.

Maar ik wens iedereen wél een mooi en succesvol 2014 toe.

De kerstspeech en het gesloten kastje

En ja hoor, er is weer gedoe. Ditmaal over de ‘uitgelekte’ kerstspeech van de koningin. En sorry dat ik me er op deze tweede Kerstdag mee bemoei – vanaf Tenerife, nota bene – maar het is even nodig, want er gaat iets helemaal fout in de discussie.

Er is vooral een hoop gegniffel over die ‘domme’ RVD, die de boel op een openbare plaats neerzet, maar waar gaat het om? Niet om de RVD, maar om een surfer die blijkbaar niets beters te doen heeft dan een beetje rondstruinen op een website, die een URL kopieert, een paar cijfertjes verandert en opeens op een filmpje stuit dat pas de volgende dag te vinden mag zijn. Helemaal ‘per ongeluk’, maar hij weet niet hoe snel hij dat bekend moet maken. En dan is er vervolgens een leuke internetjongen die het gore lef heeft om het “mooi werk, man” te noemen.

Kleuters

Ik vind het helemaal geen ‘mooi werk’. Ik vind het onfatsoenlijk. Ten eerste omdat het natuurlijk helemaal niet ‘per ongeluk’ was. Deze figuur had wel degelijk kwaad in de zin en ik hou niet van leugens. Maar ten tweede omdat ‘het veranderen van een paar getallen’ net zo iets is als het zonder toestemming van de eigenaar openmaken van een dicht kastje. Dat in dit geval ferm op slot had moeten zitten, maar dicht is dicht en dat is niet voor niets. Als ik bij iemand op bezoek ben, ga ik toch ook niet allerlei kasten en laden openmaken om te kijken of er misschien iets leuks in zit? Ook al zit alles niet op slot? De enigen die dat doen zijn kleuters en die leren vervolgens van hun moeder dat zoiets erg ongepast en bijzonder onbeleefd is. Een fundamentele opvoedingsregel die bij Anne Jan en een deel van de toeschouwers blijkbaar is misgegaan.

Tegen deze ‘hacker-die-zichzelf-geen-hacker-noemt’ en iedereen die er applaudisserend naar staat te kijken, zou ik daarom willen zeggen: hou op met je verkneukelen en ga je schamen. Heel erg. En beloof dat je voortaan met je tengels van andermans spullen afblijft. Kleuters!

And the winner is…

Metrics suck, kon je hier afgelopen week lezen. Analytics zijn rookgordijnen die afleiden van de werkelijkheid. Denk niet dat slimme algoritmen problemen kunnen oplossen. Meet, maar geniet met mate. Daar kwam de inhoud van de post van afgelopen donderdag ongeveer op neer.

Maar ja, niets menselijks is zelfs mij vreemd. Dus ga ik óók regelmatig naar mijn Google Analytics account, om te bezien of er nog wat bezoek is geweest. Op de site, of op het blog. Welke pagina’s wel, en welke totaal geen aanloop krijgen. Waarbij ik me opeens afvroeg welk bericht hier op wervingsvisies het afgelopen jaar – dat nog niet eens is afgelopen – het meest is gelezen.

Puur nieuwsgierigheid hè, dat begrijpen jullie vast wel. En het leidt deze zondag bovendien tot een extraatje. Want hierbij presenteer ik de wervingsvisies Top 5 van 2012.

Op de vijfde plaats: Het is een zooitje op de arbeidsmarkt (2012). Over allerlei tegenstrijdige ontwikkelingen op de arbeidsmarkt. Hoge werkloosheid en schaarste tegelijk. En hoe je je ‘fair share’ kunt binnenhalen.

Op vier: Prinsessen en slavinnen (2010). Simpel: iedereen moet voor zichzelf zorgen, tenzij hij/zij dat niet kan door ziekte of ouderdom. Mannen én vrouwen. Dat is het betoog.

Derde is geworden: Zeven valkuilen van social media recruitment (2010). Over externe en interne valkuilen en welke fouten je na lezing in elk geval niet meer zult maken.

Runner up: Straks kan niemand meer een baan vinden (2012). Hoe triest het is dat je zo moeilijk aan een baan komt als je te oud, te jong, vrouw, allochtoon, ooit ontslagen of jobhopper bent.

En de winnaar is: Generatie X neemt de macht over (2011). Over nieuwe manieren van werken en welke generaties daar het best voor zijn toegerust.

Een nogal divers gebeuren, zo terugkijkend. Al vind ik het wel leuk om te zien dat er blijkbaar ‘golden oldies’ zijn.

Behalve ‘vakmatige’ verhalen, trakteer ik jullie zo nu en dan ook op reisverhalen, recepten of belevenissen uit huiselijke kring. Die kun je vinden in de rubrieken De wereld in – over het algemeen kom ik niet veel verder dan Frankrijk – en Huis en haard.

20, 5 en een netwerk

2012 is een bijzonder jaar.

In 1992 vroeg mijn toenmalige baas bij de Belastingdienst of ik niet ‘iets met werving’ wilde doen. Zonder het flauwste benul waar hij het over had, zei ik ja. Het was het begin van een tot nu toe durende liefde voor het ‘vak’, van de eerste wankele schreden bij de Belastingdienst, later als coördinator Arbeidsmarktcommunicatie en Recruitment bij het ministerie van Economische Zaken, vanaf 2005 als campagnemanager van Werken bij het Rijk en als laatste met Wervingsvisie.nl. 1992. Dit jaar ben ik dus 20 jaar werkzaam in arbeidsmarktcommunicatie.

‘Zelfstandig ondernemer en blogger’

In 2007 vroeg ik na 22 jaar Rijksambtenaar te zijn geweest ontslag en dat werd mij – gelukkig ‘eervol’ – verleend. Op 1 augustus van dat jaar schreef ik Wervingsvisie.nl in bij de Kamer van Koophandel. Sinds die datum ben ik zelfstandig ondernemer. Oefen mijn vak uit voor ‘eigen risico en rekening’. 2007. Morgen is dat precies vijf jaar geleden. Morgen ben ik een jubilaris.

Sinds november 2009 bestaat daarnaast wervingsvisies. Het blog ontstond per ongeluk. Ik wilde alleen maar zien of ik dat WordPress aan de praat kon krijgen. Dat kon ik en de eerste post had als titel De eerste wijze woorden:

De Boeddha zegt: “Alles wat we zijn, is het resultaat van wat we dachten”.

Maar is het ook de bedoeling dat we alles wat we denken opschrijven? En meer nog, dat we daar een manier voor kiezen die door iedereen gelezen kan worden? Nu maak ik me overigens weinig zorgen. Dit bericht zal door maar weinig mensen gelezen worden.

Nog één andere: “Het is voor ons belangrijk om goede gedachten te hebben, want wij worden wat wij denken”.

Sinds dat moment schrijf ik regelmatig op wat ik denk en ik hoop maar dat de lezers van mening zijn dat dat over het algemeen ‘goede gedachten’ zijn… Vanzelfsprekend reflecteren ze mijn ideeën en visies op dit leuke en soms bizarre vak. Van het belang van een goede strategie, een goed inzicht in je doelgroepen, de noodzaak om voldoende aandacht te besteden aan ‘simpele’ zaken als vacatureteksten of personele capaciteit, tot tirades over wat ik her en der over het onderwerp tegenkom en regelmatig als grote flauwekul beschouw. In de loop der jaren ben ik vergroeid geraakt met wervingsvisies – het is mijn podium én de expressie van mijn filosofie: regel de zaak goed, maar maak het niet moeilijker dan nodig is en leer om echte waarde te onderscheiden van onzin en bullshit. In de woorden van de Boeddha: Ik bén wat ik denk. Daarnaast mag ik ook nog ‘stukkies’ schrijven voor het enige vakblad op dit gebied, Werf& en voor studieboeken. Onnodig te zeggen dat ik daar trots op ben.

Meegenieten

Het leven bestaat uit meer dan werk, al heb ik soms de indruk dat sommige vakgenoten er echt zeven dagen per week, 24 uur per dag mee bezig zijn. Ik laat jullie op wervingsvisies regelmatig ‘meegenieten’ van allerlei niet-werk-zaken:

  • een auto die onverwacht overlijdt
  • met de oudste trainen voor winterkamp
  • een poes die voor het eerst in haar leven met haar pootjes in de sneeuw staat
  • ontdekkingstochten in Frankrijk
  • een FBI-jack dat de jongste en ik samen gemaakt hebben
  • recepten voor van van alles
  • tripjes naar (vriendin in) Parijs

Mensen

Ik hou van mijn vak en de manier waarop ik het kan uitoefenen. Het gevoel hebben dat ik wat kan betekenen, veranderingen – hoe klein soms ook – kan bewerkstelligen. Maar ook: in de loop van al die jaren heb ik heel veel mensen leren kennen: collega’s, klanten, de mensen bij bureaus en bij al die verschillende verenigingen waar ik lid van ben. Allemaal hebben ze me geïnspireerd en me geholpen om te worden en te zijn wie ik ben. Allemaal mensen waarvan ik blij ben dat ze het netwerk zitten waar ik met plezier aan en mee ‘werk’, en wat in 2011 tot een voorlopig hoogtepunt is gekomen in de oprichting van het Employer Brand Netwerk. Negen mensen, acht vakgenoten die allemaal op hun allerindividueelste manier sterk, deskundig en zichzelf zijn en in elkaar geloven.

Zonder jullie had Wervingsvisies.nl niet kunnen bestaan. Dank voor iedereen die in de afgelopen twintig, c.q. vijf jaar mijn pad heeft gekruist. Ik hoop op nog veel mooie jaren hierna!

Hoe moeilijk kan het zijn…

Een blog schrijven is gevaarlijk. Er dreigen vele gevaren die de blogger in het bloggen belemmeren: geen ideeën, geen inspiratie, geen tijd. Liever iets anders willen doen: geld verdienen, naar de sauna. Maar lezers wennen aan een regelmatige aanlevering van verhalen en tja… Niemand stelt graag de lezers teleur. Er zijn wat trucjes om de blogger te helpen om e.e.a. goed te laten verlopen. Het opstellen van een schema en je daar ook aan houden, bijvoorbeeld. Of schrijven in het weekend. En het is reuze praktisch om daarbij gebruik te maken van de optie om posts in te plannen.

Dat werkt heel simpel. Je schrijft je verhaal op het moment dat je een idee hebt, of tijd, of inspiratie. Of als je toevallig niet in de sauna zit. Je vult de publicatiedatum in en klikt op ‘schedule’. Verhaal verschijnt op de ingevulde datum. Kind kan de was doen. Software dóet de was. Ik bedoel, hoe moeilijk kan het zijn? Niet. Maar soms gaat het toch fout. Soms is nu. Want tot mijn verbazing zag ik de lezers van wervingsvisies woensdag op een verhaal getrakteerd worden dat eigenlijk voor donderdag bestemd was. En ik zag het ‘s avonds pas hè, want overdag zat ik in de sauna. Ergens de afgelopen week was ik blijkbaar het verschil kwijtgeraakt tussen 1 en 2 februari.

Toch vind ik dat er op donderdag iets moet verschijnen hier. En worden jullie nu getrakteerd op een extra artikel dat… Eh… Dat dus nergens over gaat. En het verhaal van gisteren – dat eigenlijk nog niet helemaal af was – nou, dat krijg je nog een keer. Wel af.

‘Liegen’ op je CV

Een aardigheidje tussendoor… Hoewel… Er wordt natuurlijk een hoop onzin verkocht in de wereld, en voor velen in dit vak zullen onderstaande plaatjes toch een zekere herkenning opleveren. Of mensen zichzelf uiteindelijk een dienst bewijzen met het ‘opblazen’ van een CV, is een tweede. Misschien is het dus helemaal niet zo’n slecht idee om ook het sollicitatiegesprek eens op een wat andere manier aan te pakken. Dat kom je er in elk geval niet met ingestudeerde teksten.

Het plaatje is beter leesbaar als je op de afbeelding klikt.

Er komt geen SJP-Jaarboek

Nee toch?

“Het lijkt erop dat er dit jaar geen SJP jaarboek zal zijn. Door het tegenvallende aantal inzendingen is hier geen ruimte voor. Terwijl dit misschien wel de belangrijkste resultante is van SJP. Het feestje is leuk, maar het boek moet een goed beeld geven van wat er in zo’n jaar gebeurd is. Moet een inspiratiebron zijn voor velen.”

Aldus Marion de Vries. En ik denk ook: met deze traditie moeten we niet breken. De weerslag van de creativiteit in dit vak is leerzaam en waardevol en bovendien: vaak heeft de SJP een vooruitziende blik gehad, zoals je ook kunt lezen in dit artikel (PDF, vorig jaar in bewerkte vorm verschenen in Werf&) over de ontwikkelingen in de laatste 25 jaar.

Daarom: doe mee aan de actie “Red het SJP-Jaarboek”. Er zijn al vijftien bijdragers die allemaal 300 euro investeren omdat ze het vak een warm hart toedragen. Zelfstandigen, bureaus. Waar blijven de inzenders? De uitgevers? Kom op! Via LinkedIn kun je aangeven of je meedoet. Dát je meedoet.

Ja toch?

Hemelvaart 2011

Vandaag is het Hemelvaartsdag 2011. De 39e dag na Eerste Paasdag. Traditiegetrouw is het de opmaat naar een serie vrije dagen, met als lonkend vooruitzicht in de niet-al-te-verre-verte ook nog de zomervakantie. De weerberichten voor deze dag zijn positief.

Voor iedereen die plannen heeft om iets te ondernemen of op een andere manier gebruik te  maken van het hele lange weekend: veel plezier! Ik geloof dat wij naar de Apenheul gaan. Maar Artis heeft een jonge giraffe én een babygorilla. En in Blijdorp is het ijsbeertje buiten. Het wordt nog een lastige keus…

Pasen 2011

Vandaag is het tweede paasdag. En ik hoop dat jullie een heel lekkere eerste paasdag hebben gehad, wat – als ik afga op de berichten in mijn Twitter-tijdlijn – voor velen zeker het geval is geweest.

Pasen valt op de eerste zondag na de eerste volle maan na het begin van de lente. Of iets dergelijks. Het kan alles zijn tussen 23 maart en 25 april, heb ik begrepen. Gelukkig hoef ik dat niet zelf in de gaten te houden, met die maan en zo. Mijn agenda – nog gewoon van papier, heerlijk – meldt gedienstig de exacte datum. Maar pasen valt dit jaar laat en er dreigde een clash met de meivakantie. Die is opgelost door pasen daar gewoon in onder te brengen. Die vakantie is dus nu begonnen. En duurt in deze contreien twee weken.

Dat betekent dat wervingsvisies weer overgaat op het vakantieschema. Twee à drie berichten per week, inclusief een aantal afleveringen van De toekomst van AMC.

Zelf breng ik een deel van de vakantie door in Berlijn. Daar was ik voor het laatst in 1984 en toen stond de muur er nog. Het was spannend om bij Checkpoint Charlie de overstap naar ‘Oost’ te maken en verbijsterend om te zien hoe een compleet gebied van honderden meters breed – platgebombardeerd in de oorlog en daarna niet meer opgebouwd – als een niemandsland tussen de twee stadsdelen in lag. Met prikkeldraad, mijnen en wachthuizen. Stiekem vond ik Oost-Berlijn – ‘Hauptstadt der DDR’ – prettiger dan West, ondanks de gaten in het wegdek. Ik ben reuze benieuwd hoe het er nu is. Het hotel heeft wifi, dus wie weet…

Voor de weggaanders: fijne vakantie. En voor alle anderen: keep the economy going.

Wauw

Een paar weken geleden meldde ik via Twitter dat wervingsvisies de 2.000 bezoekers per maand gepasseerd was. In maart 2011 deed zich de volgende mijlpaal voor: het passeren van de 2.500 bezoekers (2.610!). De lijn is sowieso opgaand, wat enorm leuk is.

En jahaa, ik weet dat dat allemaal geen hemelbestormende cijfers zijn en dat een notering op plaats 46 duizend en nog wat op de lijst van meestbekeken Nederlandse websites totaal geen vergelijk is met bijvoorbeeld Google (die in Nederland op de 2e plaats staat na YouTube) en dat een waarde van bijna € 6.000 ook geheel in het niet valt bij de bijna € 2 miljard van voornoemde zoekmachine – al deze wijsheid heb ik van deze site – maar ik vond het toch lollig genoeg om jullie er op deze eerste zaterdag van april mee te vervelen.

Fijn weekend!

Sorry…

Sorry is een woord voor ministers die niet weten wat er speelt en in de Tweede Kamer op hun kop krijgen; voor argeloze reizigers die per ongeluk op iemands teen gaan staan in een overvolle tram. En voor overbelaste medewerkers die het toch niet lukt om iets op tijd af te krijgen.

En sorry is ook het woord voor het feit dat er vandaag geen nieuw artikel verschijnt op wervingsvisies. Wegens persoonlijke omstandigheden sla ik vandaag over.

Morgen gaat het over emoties en luie geesten. Dan zie ik jullie graag weer terug.

Schrijven en (weg)blijven

Donderdagochtend zeulde ik een doos met 75 boeken richting de Hogeschool van Amsterdam. Mijn boeken. Een kwartiertje later lag mijn groen-met-blauwe stapel naast grootheden als Peter Senge. Tja, voor de die-hard-boekenschrijvers is dit natuurlijk totaal geen nieuws en al helemaal niet bijzonder. Maar ik ben beretrots dat m’n boek nu gebruikt gaat worden door studenten.

Wervingsvisie.nl is nu dus ook een uitgeverij geworden. Een echte, officiële. Met een fonds dat bestaat uit één boek, een boek dat óók officieel is, aangezien het een ISBN-nummer heeft dat ik zelf op stickertjes heb geprint en door de jongens tegen betaling van één euro per persoon op de boeken heb laten plakken.

Daar staat dan weer tegenover dat het gisteren op dit blog mis ging. Er verscheen helemaal niets om negen uur, wat wel de bedoeling was. En het is des te suffer dat ik het al om half tien ‘s morgens in de gaten had, maar het probleem pas om half zes kon oplossen. Wegens gebrek aan een beschikbare PC (wat trouwens niet had geholpen, want ik vergeet altijd de URL waarmee je bij WordPress moet inloggen) en de WordPress-app op de iPhone is behoorlijk onfunctioneel. Om half zes leek het me allemaal intussen niet meer opportuun. Jullie bleven dus verstoken van het geplande bericht over ambtenaren, al deed Twitter nog even alsof het er wel was, maar houden het tegoed voor volgende week.

In Leiden is intussen de zon doorgebroken. Het belooft een mooie dag te worden. Geniet van een fijn weekend!