Categorie archief: Huis en haard

Gebeurtenissen en observaties in en rond het huis.

Vis, vis, vis – uit de oven

Zo nu en dan plaats ik hier iets dat niets met arbeidsmarktcommunicatie, employer branding of recruitment te maken heeft. Dan heb ik daar even zin in. Iets over de jongens bijvoorbeeld. Of de kat. Of een recept. Vandaag is het dat laatste, dus iedereen die niet geïnteresseerd is in eten of koken: nu is het moment om weg te klikken.

ovenschotel vis

Voor wie wél geïnteresseerd is: het bijgaande recept voor een ovenschotel-met-vis-bloemkool-en-broccoli is megasimpel – ingewikkeld koken is namelijk helemaal niks voor mij – maar wel lekker (zeggen degenen die het gegeten hebben) en eenvoudig vooraf te maken, voor het geval je eters krijgt. Zelfs de jongens – die normaal gesproken alleen maar grote hoeveelheden kip tot zich wensen te nemen – hebben het met smaak verorberd.

Lees verder Vis, vis, vis – uit de oven

Al die feestdagen ook

Vandaag is het Hemelvaartsdag. Voor degenen met een goed christelijke opvoeding – zoals ik – is het duidelijk waar deze dag over gaat. Ik weet zelfs wat er tijdens Pinksteren aan de hand is, behalve een extra vrije dag.  Hier in huis loopt er in deze periode ook altijd een verjaardag tussendoor, die we meestal vieren op de zondag ná het heuglijke feit, iets dat vaker wel dan niet samenvalt met moederdag.

Moederdag

In alle festiviteiten delft Moederdag dan meestal het onderspit. Over het algemeen denk ik er zelf nog net aan om een bos bloemen voor m’n eigen moeder te kopen. De jongens denken er – sinds ze van de basisschool af zijn en er geen juf meer is die hen stimuleert tot het maken van een knutselwerkje met ‘voor de liefste moeder’ erop – al helemaal niet aan. En eigenlijk vind ik dat wel best.

Al die feestdagen ook… Ik zal blij zijn als het leven z’n normale gang herneemt.

Games en communiceren met een omweg

Een groot deel van de week heb ik twee puberjongens in huis. En zoals dat gaat met puberjongens anno nu: die zijn dol op gamen – soms denk ik: misschien wel een beetje té dol. Bijvoorbeeld als ik op m’n strepen moet gaan staan om m’n – nota bene eigen – laptop terug te krijgen, die in gebruik is voor Minecraft, omdat-ie zo’n goede processor heeft. Dat spelen ze dan online, met óf tegen elkaar (het onderscheid is niet altijd duidelijk).

Het spelen van dergelijke online games gaat gepaard met de nodige, eh, communicatie. Zoals daar zijn: “Check ff je inventory”, “Laat me dan even level 13 halen, muts!” of “Als je het zwaard van Aragorn kunt nakken”. Soms met iets te vaak het woord ‘f…ing’ erin. Het is een mengeling van Nederlands, Engels, game-taal en nog een aantal andere talen waarvan de herkomst me niet duidelijk is en waarvan ik me afvraag of ze dat opdoen op dat keurige gymnasium of op een plek waar ik geen weet van heb. Maar het kan nóg bizarder.

Lees verder Games en communiceren met een omweg

Het was me het heerlijk avondje wel

Vandaag geen briljante observaties, scherpe kritieken of praktische handreikingen op het gebied van arbeidsmarktcommunicatie, recruitment, employer branding, sociale media, HR of wat voor vakgerelateerds dan ook. Sorry, het zit er vandaag niet in. Ik heb gisteravond Sinterklaas gevierd en woensdag overdag moest ik – naast allerlei andere klussen en klusjes – nog alle cadeautjes inpakken en mijn bijdrage leveren aan ‘de omlijsting met hapjes en drankjes’. Zodoende was er geen tijd voor een knap artikel. Vandaag zit ik bij De Wereld Werft. Ook geen tijd, dus. Het voelt allemaal als spijbelen. Maar het grote voordeel van eigen baas zijn is dat je zo en dan gewoon kunt spijbelen.

Ik heb Sinterklaas gevierd met vrienden, ex, kinderen en (ex-)schoonmoeder. De vrienden zijn deels ook weer een ex van mijn ex. Met hen ga ik straks naar Tenerife. En in de zomer naar Frankrijk. We gaan ook vaak met z’n allen naar allerlei verjaardagen. Of jubilea. En naar begrafenissen. Veel mensen vinden dat allemaal maar gek. Ik niet.

We hebben een dobbelspel gedaan. Dat is zo ingewikkeld, dat we tijdens het spel telkens de spelregels moeten raadplegen. Is 7 nou openmaken of doorgeven aan de buurman/buurvrouw? En wanneer ben ik ook alweer alles kwijt? Aan het eind van de avond zaten we allemaal met een beduimeld papiertje en met een aantal cadeautjes die de hele avond als hete aardappels van de ene naar de andere speler gingen. Zoals een yogamat. Dat beduimelde papiertje had eigenlijk niet gehoeven, want er is tegenwoordig – niet verrassend – ook een app. Voor het Sinterklaas-dobbelspel. Eigenlijk vind ik het dan meteen minder leuk.

Hoe dan ook, geen intelligente verhalen vandaag. Lekker. Zaterdag wel de infographic en vanaf volgende week steken jullie hier weer wat op. Beloofd.

Stomme poes

Ik heb een poes. En een dakgoot. Over het algemeen gaan die twee goed samen. Eens in de zoveel tijd klimt Ewa naar buiten voor een wandelingetje, om lekker in de zon te liggen of om te bekijken of er ergens een raam open staat waarachter zich misschien een gevuld etensbakje bevindt. Ik sloeg er dan ook geen acht op toen ik haar vanmorgen weer door het raam zag wippen, de dakgoot in.

Tot ik een ijselijk geluid hoorde. Ik draaide me om en zag Ewa nog net ruggelings over de rand verdwijnen. Het ijselijke geluid werd veroorzaakt door nageltjes die zich vergeefs probeerden vast te klampen aan het zink. “De poes is naar beneden gelazerd!”, riep ik naar de jongens, waarvan er één op het punt stond naar school te gaan en de ander nog in bed lag – proefwerkweek, hoe lui kun je ‘t hebben. Ik stormde de trap af.

Plat hoopje

In de vrees de poes als een plat hoopje op de stoep aan te treffen, deed ik de deur open. Ewa schoot naar binnen. “Ze kan in elk geval nog lopen”, dacht ik. Maar dat lopen was betrekkelijk; met één van haar achterpootjes was ze héél voorzichtig. Ze moest vijf keer proberen om gewoon op haar kont te gaan zitten. En ze keek – voor de onverschrokken poes die ze normaal gesproken is – best gestresst. Dus belde ik de dierenarts.

‘s Middags mochten we langskomen. Ewa werd aan alle kanten onderzocht: kaak – check; voorpoten – check; ribben en rug – check; achterpoten – ch…! Ik zag haar iets doen wat ik nog nooit eerder heb gezien: blazen. “Ah”, zei de dierenarts. “Er is niets gebroken, maar ze heeft wel een spiertrauma in haar achterpoot”. Mooi woord, spiertrauma en het klonk – gezien de omstandigheden – redelijk geruststellend. Met een injectie tegen de pijn en druppeltjes voor de rest van de week, konden we weer op huis aan.

Waar mevrouw de trap opliep om met gekneusde poot en al gewoon wéér in de dakgoot te klimmen. Ze vrat haar bak leeg als vanouds. Ging weer aan de zwier via de schutting. Maar we zullen de komende dagen een beetje op haar letten en het raam voorlopig dichthouden. Ik zit niet op nog zo’n hartverzakking te wachten.

Ondernemend type

Drie jaar geleden kwam Ewa bij ons in huis. Opgehaald bij de Dierenambulance in Den Haag, waar ze een paar weken eerder met een gebroken pootje was afgeleverd. Al direct was duidelijk dat we een ondernemend type in huis hadden gehaald. Waar een normale kat in een nieuw huis eerst een uur in de transportmand blijft zitten en vervolgens onder de bank schiet om vanaf daar te bekijken waar hij/zij terecht is gekomen, jumpte Ewa direct het mandje uit om met de staart in de lucht haar nieuwe huis van alle kanten te inspecteren.

Elke keer als ik me gereed maak om voor een bepaalde tijd het huis te verlaten, maakt ze duidelijk dat ze best als verstekeling mee zou willen. Wat niet kan, maar ze probeert het telkens weer (er wordt in dergelijke perioden overigens zeer goed voor haar gezorgd). Alles bij elkaar vinden we Ewa een aanwinst in ons huis, maar soms geeft het ook zorgen.

Lees verder Ondernemend type

Generatie Einstein schiet te hulp

Als ‘adviseur op het gebied van arbeidsmarktcommunicatie en personeelswerving’ ben ik verplicht om op de hoogte te blijven van trends en ontwikkelingen. Ook vind ik dat ik gebruik moet maken van moderne technologie, zoals daar zijn tablets en smartphones. Dat doe ik doorgaans met veel plezier, totdat een apparaat een storing vertoont. Dan vind ik ‘m niet leuk meer. Dingen moeten het gewoon doen en bovendien ben ik bij storingen volstrekt hulpeloos. Daar houd ik absoluut niet van.

Gisteren was ik boos op de iPhone – hij zoomde opeens in, what the heck en wilde er niet meer mee stoppen. Ik had ‘m daartegen om te beginnen een paar klappen verkocht (vaak doen apparaten het dan weer), maar het hief het probleem dit keer niet op. Ik was al op internet aan het zoeken waar ik het goedkoopst een nieuwe iPhone kon krijgen, toen één van de twee whizzkids in huis zei: “Laat mij ‘s kijken”.

Lees verder Generatie Einstein schiet te hulp

Cutting back

Hier op wervingsvisies verschijnen normaal gesproken vijf berichten per week. Hoewel het soms met hangen en wurgen is, is dat de afgelopen jaren toch maar mooi gelukt. Maar nu gooit wervingsvisies de handdoek tijdelijk in de ring.

Een combinatie van veel werk – wat natuurlijk alleen maar positief is, zeker omdat het zo ongeveer allemaal leuke dingen zijn – en een persoonlijke omstandigheid – die totaal niet leuk is en momenteel erg veel tijd vraagt – heeft me doen besluiten om voorlopig het vakantieschema van twee posts in de week voort te zetten.

Ik vind het drie keer niks. Letterlijk. Maar het past wel in een tijd van bezuinigingen en crashes.

Pasen 2011

Vandaag is het tweede paasdag. En ik hoop dat jullie een heel lekkere eerste paasdag hebben gehad, wat – als ik afga op de berichten in mijn Twitter-tijdlijn – voor velen zeker het geval is geweest.

Pasen valt op de eerste zondag na de eerste volle maan na het begin van de lente. Of iets dergelijks. Het kan alles zijn tussen 23 maart en 25 april, heb ik begrepen. Gelukkig hoef ik dat niet zelf in de gaten te houden, met die maan en zo. Mijn agenda – nog gewoon van papier, heerlijk – meldt gedienstig de exacte datum. Maar pasen valt dit jaar laat en er dreigde een clash met de meivakantie. Die is opgelost door pasen daar gewoon in onder te brengen. Die vakantie is dus nu begonnen. En duurt in deze contreien twee weken.

Dat betekent dat wervingsvisies weer overgaat op het vakantieschema. Twee à drie berichten per week, inclusief een aantal afleveringen van De toekomst van AMC.

Zelf breng ik een deel van de vakantie door in Berlijn. Daar was ik voor het laatst in 1984 en toen stond de muur er nog. Het was spannend om bij Checkpoint Charlie de overstap naar ‘Oost’ te maken en verbijsterend om te zien hoe een compleet gebied van honderden meters breed – platgebombardeerd in de oorlog en daarna niet meer opgebouwd – als een niemandsland tussen de twee stadsdelen in lag. Met prikkeldraad, mijnen en wachthuizen. Stiekem vond ik Oost-Berlijn – ‘Hauptstadt der DDR’ – prettiger dan West, ondanks de gaten in het wegdek. Ik ben reuze benieuwd hoe het er nu is. Het hotel heeft wifi, dus wie weet…

Voor de weggaanders: fijne vakantie. En voor alle anderen: keep the economy going.

Afzien

Afgelopen woensdagavond vertrok de oudste naar het winterkamp van school. We hadden daarvoor weliswaar getraind, maar het is de vraag of je je echt voldoende kunt voorbereiden op twee dagmarsen van samen 65 kilometer met een rugzak van een kilo of zes, zeven op je rug. Waarvan één dag ook nog in de stromende regen.

Gisteravond kwamen ze weer thuis. ‘Tussen zes en acht’, zei de school. Uit voorzorg was ik er om kwart voor zeven. De school was open en in de hoop een kop koffie te kunnen scoren, ging ik naar binnen en kon meteen assisteren bij het uithangen van de totaal verzopen tenten, die die middag al waren aangekomen. Om half acht stonden we langs de straat.

Lees verder Afzien

BSOD

Afgelopen week werd ik plotseling geconfronteerd met een mokkende puber. No big deal, dat doen pubers nu eenmaal, maar deze doet dat niet zo vaak, dus er was iets aan de hand. Na een aantal vraagpogingen van mijn kant over mogelijke oorzaken, kreeg ik een soort antwoord in de vorm van een vage, maar boze knik richting z’n – nog redelijk gloednieuwe – laptop.

“Is er iets met je laptop?” Nog een boze knik. “Wat is er dan?” Volgende boze knik en hé, tekst: “Kijk maar”. Het apparaat stond uit en nadat het eerst héél lang duurde voor hij überhaupt wilde opstarten, ging hij vervolgens over tot het blauwe-scherm-met-witte-letters dat de gemiddelde Windows-gebruiker liever niet wil zien. De laptop was getroffen door een ‘BSOD’, een blue screen of death. Daar wilde hij niet meer uit. Het apparaat was dood. Min of meer.

Lees verder BSOD

Helletocht…

Over drie weken gaat de oudste op ‘winterkamp’. Alle derde klassen in bussen, op naar Drenthe. Slapen in tentjes en bovendien: twee dagmarsen van zo’n 25 kilometer. Nu is hij een enthousiast gamer, fietst weliswaar zonder mankeren het hele eind naar school en weer naar huis, maar zo’n eind lopen… Da’s iets héél anders. Trainen dus, al dan niet met behulp van het keurige trainingsschema op de website van de school. Vorige week liepen we twee keer vijf kilometer heen en terug naar de ene opa en oma, vandaag 15 kilometer naar de andere. Voor de zekerheid had ik mijn vader gevraagd of hij ons weer wilde terugbrengen, met de auto, welteverstaan. En standby wilde zijn voor eventuele bezemklussen onderweg. Dat wilde hij gelukkig wel.

En zo togen wij om twaalf uur op weg voor de 15 kilometer tussen Leiden en Zoetermeer. Een tocht van drie uur, exclusief pauzes, langs Zoeterwoude en Stompwijk. Sommige stukken van de route waren ongelooflijk saai, maar we kwamen ook langs pareltjes van het Groene Hart (niets aan veranderen, aan dat Groene Hart). We hebben de wereld van een heel andere kant gezien. En we hebben het Hellepad overleefd (wat vast niets met de hel te maken heeft, maar eerder met licht of ruimte of allebei).

Het is waar wat ze zeggen: de laatste loodjes wegen het zwaarst. Het laatste stuk heb ik de rugzak maar gedragen. Bij opa en oma aangekomen heeft hij geen woord gezegd. Weer thuisgekomen volgde hij zonder discussie het advies op om in bad te gaan. En hij heeft nu een echt idee van wat hem te wachten staat. En ik, ik verdom het om vanavond ook nog eten te maken. Ik stuur wel iemand naar de snackbar…

The next step…

Drie jaar geleden ging de oudste voor het eerst naar de middelbare school. Wat had ik met het kind te doen: elke dag – helemaal alleen – fietsen naar zo’n groot gebouw, waar geen lieve juf of stoere meester meer was, maar een bataljon docenten die allemaal onbegrijpelijke vakken doceerden. Ik zag ‘m verdrukt worden in de pauzes, uitgelachen worden vanwege de zware rugzak, bezwijken onder het huiswerk…

Al die angsten waren volstrekt onterecht. Intussen aanbeland in de derde klas van het gymnasium, met zelfs behoorlijke – nou ja, redelijke – cijfers voor Grieks en Latijn, heeft hij zich uitstekend en volledig aangepast aan het ‘grote’ leven na de basisschool. Het was dus nergens voor nodig dat ik me zorgen maakte. En nu is nummer twee aan de beurt. Groep 8, adviesgesprek achter de rug, CITO-toets in aantocht en opnieuw de vraag: welke school gaat het worden?

Lees verder The next step…

De laatste loodjes van het jaar

Het jaar is bijna om en de laatste dag voor de vakantie begint goed… Leiden – en de rest van Nederland ook, geloof ik – ligt onder de sneeuw. Mensen glibberen naar school of werk, of weer naar huis, of allebei niet, de doorgaande wegen zijn één grote file en sommige auto’s belanden in de singels. No fun.

School stelt vandaag niks voor: de jongste gaat  ‘film kijken’, de oudste heeft een kerstontbijt. En allebei om twaalf uur alweer thuis, waarna twee weken nietsdoen volgen. Nederland gaat intussen vanaf morgen massaal op vakantie; huisjes zijn het populairst, op de voet gevolgd door zonnige oorden. Voor wie niet van plan is om huis en haard voor een paar weken te verlaten, heb ik hierbij weer een aantal tips voor leuke dingen in Leiden.

  • Schaatsen: Leiden heeft een schaatshal; mocht het nou buiten niet helemaal lukken, dan kun je binnen op de schaats.
  • Wie het liever lekker warm wil hebben, kan een dagje naar de sauna. In Warmond is het kleinschalig en erg prettig vertoeven.
  • In museum De Lakenhal is de tentoonstelling ‘Scherpe letters, 40 jaar vorm van NRC Handelsblad’. Dit is een kleine expositie over de geschiedenis van deze krant.

Ook wervingsvisies gaat het even rustig aan doen. De komende twee weken verschijnen er twee à drie blogs per week; vanaf 3 januari ga ik er weer elke dag tegenaan. Ik wens iedereen een hele goede vakantie!

De boom staat

Een jaar of wat geleden sleepte ik een enorme doos van de Hema naar huis. In die doos zat een namaak-kerstboom. Ik was namelijk tot de conclusie gekomen dat ik het onaanvaardbaar vond om, in een wereld die in z’n eigen vuil dreigt te stikken, bomen om te hakken om ze na luttele weken van sfeerbepaling slechts op een brandstapel te laten eindigen.

Er kwam daarom een namaak-boom. Het optuigen van de kerstboom begint in ons geval dus niet met een gang naar één van de vele kerstboomverkopers, maar met dozen die van zolder moeten komen. Behalve de boom zelf, is dat ook een jaarlijks aanzwellende hoeveelheid ballen, vogeltjes, glazen autootjes en nog veel meer. Als alles beneden staat, begint het werk, eh, feest.

Lees verder De boom staat