Tagarchief: kids

Al die feestdagen ook

Vandaag is het Hemelvaartsdag. Voor degenen met een goed christelijke opvoeding – zoals ik – is het duidelijk waar deze dag over gaat. Ik weet zelfs wat er tijdens Pinksteren aan de hand is, behalve een extra vrije dag.  Hier in huis loopt er in deze periode ook altijd een verjaardag tussendoor, die we meestal vieren op de zondag ná het heuglijke feit, iets dat vaker wel dan niet samenvalt met moederdag.

Moederdag

In alle festiviteiten delft Moederdag dan meestal het onderspit. Over het algemeen denk ik er zelf nog net aan om een bos bloemen voor m’n eigen moeder te kopen. De jongens denken er – sinds ze van de basisschool af zijn en er geen juf meer is die hen stimuleert tot het maken van een knutselwerkje met ‘voor de liefste moeder’ erop – al helemaal niet aan. En eigenlijk vind ik dat wel best.

Al die feestdagen ook… Ik zal blij zijn als het leven z’n normale gang herneemt.

Hou je veilig

Vandaag is een bijzondere dag. Nu was 30 april de afgelopen 33 jaar sowieso een bijzondere dag en ik beken: ik hou niet zo van bijzondere dagen. Mijn streven is daarom om op dergelijke dagen als het even kan op een plek te zijn waar dit soort dagen niet bijzonder is. Meestal betekent dat uitwijken naar het buitenland. Zo ook dit jaar.

hou je veilig

Eind januari hadden de jongste en ik besloten dat onze tripjes van de afgelopen jaren naar de D-Daystranden van Normandië méér dan leuk genoeg waren om er een traditie van te maken. En hadden het hotel al geboekt toen de Koningin met haar mededeling kwam en bleek dat 30 april 2013 een nóg bijzonderder dag zou worden dan anders. We keken elkaar aan. “Gaan we hiervoor annuleren?” We hebben twee seconden geaarzeld, toen was het antwoord duidelijk: nee.

Vanuit Arromanches-les-Bains (wat intussen onze vaste stek is en waar zich nog de enige restanten van de Mulberryhavens bevinden) wens ik iedereen in Nederland een uitermate feestelijke dag toe. Hou je veilig, zou ik zeggen. Wij zullen vanavond via Uitzending Gemist bekijken of het mooi was en hoe de festiviteiten zijn verlopen – het hotel heeft wifi. En voor de rest gaan we gewoon al onze favoriete bezienswaardigheden langs. Misschien sleep ik ‘m dit keer zelfs wel mee naar het Tapis de Bayeux. Dat gaat ook over oorlog, per slot.

Games en communiceren met een omweg

Een groot deel van de week heb ik twee puberjongens in huis. En zoals dat gaat met puberjongens anno nu: die zijn dol op gamen – soms denk ik: misschien wel een beetje té dol. Bijvoorbeeld als ik op m’n strepen moet gaan staan om m’n – nota bene eigen – laptop terug te krijgen, die in gebruik is voor Minecraft, omdat-ie zo’n goede processor heeft. Dat spelen ze dan online, met óf tegen elkaar (het onderscheid is niet altijd duidelijk).

Het spelen van dergelijke online games gaat gepaard met de nodige, eh, communicatie. Zoals daar zijn: “Check ff je inventory”, “Laat me dan even level 13 halen, muts!” of “Als je het zwaard van Aragorn kunt nakken”. Soms met iets te vaak het woord ‘f…ing’ erin. Het is een mengeling van Nederlands, Engels, game-taal en nog een aantal andere talen waarvan de herkomst me niet duidelijk is en waarvan ik me afvraag of ze dat opdoen op dat keurige gymnasium of op een plek waar ik geen weet van heb. Maar het kan nóg bizarder.

Lees verder Games en communiceren met een omweg

Het was me het heerlijk avondje wel

Vandaag geen briljante observaties, scherpe kritieken of praktische handreikingen op het gebied van arbeidsmarktcommunicatie, recruitment, employer branding, sociale media, HR of wat voor vakgerelateerds dan ook. Sorry, het zit er vandaag niet in. Ik heb gisteravond Sinterklaas gevierd en woensdag overdag moest ik – naast allerlei andere klussen en klusjes – nog alle cadeautjes inpakken en mijn bijdrage leveren aan ‘de omlijsting met hapjes en drankjes’. Zodoende was er geen tijd voor een knap artikel. Vandaag zit ik bij De Wereld Werft. Ook geen tijd, dus. Het voelt allemaal als spijbelen. Maar het grote voordeel van eigen baas zijn is dat je zo en dan gewoon kunt spijbelen.

Ik heb Sinterklaas gevierd met vrienden, ex, kinderen en (ex-)schoonmoeder. De vrienden zijn deels ook weer een ex van mijn ex. Met hen ga ik straks naar Tenerife. En in de zomer naar Frankrijk. We gaan ook vaak met z’n allen naar allerlei verjaardagen. Of jubilea. En naar begrafenissen. Veel mensen vinden dat allemaal maar gek. Ik niet.

We hebben een dobbelspel gedaan. Dat is zo ingewikkeld, dat we tijdens het spel telkens de spelregels moeten raadplegen. Is 7 nou openmaken of doorgeven aan de buurman/buurvrouw? En wanneer ben ik ook alweer alles kwijt? Aan het eind van de avond zaten we allemaal met een beduimeld papiertje en met een aantal cadeautjes die de hele avond als hete aardappels van de ene naar de andere speler gingen. Zoals een yogamat. Dat beduimelde papiertje had eigenlijk niet gehoeven, want er is tegenwoordig – niet verrassend – ook een app. Voor het Sinterklaas-dobbelspel. Eigenlijk vind ik het dan meteen minder leuk.

Hoe dan ook, geen intelligente verhalen vandaag. Lekker. Zaterdag wel de infographic en vanaf volgende week steken jullie hier weer wat op. Beloofd.

Normandië II

Lang, lang geleden kon je op deze plaats in één van de aller-, allereerste posts op dit blog lezen over het bezoek van de jongste en mij aan de D-Daystranden en -musea van Normandië (wat een gouden week was dat…). Toentertijd waren we ervan overtuigd dat we alle D-Daymusea in die week wel hadden weten af te werken. Maar nee. Er was er nog één, bleek. Het Rangersmuseum in Grandcamp-Maisy, dat hadden we nog niet gezien.

Die omissie gaan we rechtzetten. Opnieuw ondernemen we met z’n tweeën de tocht richting Normandië, richting de geschiedenis, de fruits-de-mer en – helaas – de regen (maar misschien valt dat laatste mee). Om te beginnen dus naar Grandcamp-Maisy. Verder speuren we net zo lang tot er écht geen museum meer over is dat we niet gezien hebben, hoe klein ook. We gaan Saving Private Ryan kijken (The Longest Day hadden we vorige keer al gezien). Waarschijnlijk nog een keer uit onze jassen waaien bij de artillerierestanten bij Longues-sur-Mer. Dit keer naar een Brits kerkhof (hoort er ook bij). Souvenirwinkels en legerdumps bezoeken. Lekker eten en vroeg naar bed. En tot slot nog effe langs in Parijs…

Voor iedereen die in Nederland is, nog kans ziet om dit te lezen én vandaag Koninginnedag viert: ik hoop dat jullie een hele leuke dag hebben. En wie ook op pad gaat: veel plezier!

Ondernemend type

Drie jaar geleden kwam Ewa bij ons in huis. Opgehaald bij de Dierenambulance in Den Haag, waar ze een paar weken eerder met een gebroken pootje was afgeleverd. Al direct was duidelijk dat we een ondernemend type in huis hadden gehaald. Waar een normale kat in een nieuw huis eerst een uur in de transportmand blijft zitten en vervolgens onder de bank schiet om vanaf daar te bekijken waar hij/zij terecht is gekomen, jumpte Ewa direct het mandje uit om met de staart in de lucht haar nieuwe huis van alle kanten te inspecteren.

Elke keer als ik me gereed maak om voor een bepaalde tijd het huis te verlaten, maakt ze duidelijk dat ze best als verstekeling mee zou willen. Wat niet kan, maar ze probeert het telkens weer (er wordt in dergelijke perioden overigens zeer goed voor haar gezorgd). Alles bij elkaar vinden we Ewa een aanwinst in ons huis, maar soms geeft het ook zorgen.

Lees verder Ondernemend type

Generatie Einstein schiet te hulp

Als ‘adviseur op het gebied van arbeidsmarktcommunicatie en personeelswerving’ ben ik verplicht om op de hoogte te blijven van trends en ontwikkelingen. Ook vind ik dat ik gebruik moet maken van moderne technologie, zoals daar zijn tablets en smartphones. Dat doe ik doorgaans met veel plezier, totdat een apparaat een storing vertoont. Dan vind ik ‘m niet leuk meer. Dingen moeten het gewoon doen en bovendien ben ik bij storingen volstrekt hulpeloos. Daar houd ik absoluut niet van.

Gisteren was ik boos op de iPhone – hij zoomde opeens in, what the heck en wilde er niet meer mee stoppen. Ik had ‘m daartegen om te beginnen een paar klappen verkocht (vaak doen apparaten het dan weer), maar het hief het probleem dit keer niet op. Ik was al op internet aan het zoeken waar ik het goedkoopst een nieuwe iPhone kon krijgen, toen één van de twee whizzkids in huis zei: “Laat mij ‘s kijken”.

Lees verder Generatie Einstein schiet te hulp

Afzien

Afgelopen woensdagavond vertrok de oudste naar het winterkamp van school. We hadden daarvoor weliswaar getraind, maar het is de vraag of je je echt voldoende kunt voorbereiden op twee dagmarsen van samen 65 kilometer met een rugzak van een kilo of zes, zeven op je rug. Waarvan één dag ook nog in de stromende regen.

Gisteravond kwamen ze weer thuis. ‘Tussen zes en acht’, zei de school. Uit voorzorg was ik er om kwart voor zeven. De school was open en in de hoop een kop koffie te kunnen scoren, ging ik naar binnen en kon meteen assisteren bij het uithangen van de totaal verzopen tenten, die die middag al waren aangekomen. Om half acht stonden we langs de straat.

Lees verder Afzien

BSOD

Afgelopen week werd ik plotseling geconfronteerd met een mokkende puber. No big deal, dat doen pubers nu eenmaal, maar deze doet dat niet zo vaak, dus er was iets aan de hand. Na een aantal vraagpogingen van mijn kant over mogelijke oorzaken, kreeg ik een soort antwoord in de vorm van een vage, maar boze knik richting z’n – nog redelijk gloednieuwe – laptop.

“Is er iets met je laptop?” Nog een boze knik. “Wat is er dan?” Volgende boze knik en hé, tekst: “Kijk maar”. Het apparaat stond uit en nadat het eerst héél lang duurde voor hij überhaupt wilde opstarten, ging hij vervolgens over tot het blauwe-scherm-met-witte-letters dat de gemiddelde Windows-gebruiker liever niet wil zien. De laptop was getroffen door een ‘BSOD’, een blue screen of death. Daar wilde hij niet meer uit. Het apparaat was dood. Min of meer.

Lees verder BSOD

Helletocht…

Over drie weken gaat de oudste op ‘winterkamp’. Alle derde klassen in bussen, op naar Drenthe. Slapen in tentjes en bovendien: twee dagmarsen van zo’n 25 kilometer. Nu is hij een enthousiast gamer, fietst weliswaar zonder mankeren het hele eind naar school en weer naar huis, maar zo’n eind lopen… Da’s iets héél anders. Trainen dus, al dan niet met behulp van het keurige trainingsschema op de website van de school. Vorige week liepen we twee keer vijf kilometer heen en terug naar de ene opa en oma, vandaag 15 kilometer naar de andere. Voor de zekerheid had ik mijn vader gevraagd of hij ons weer wilde terugbrengen, met de auto, welteverstaan. En standby wilde zijn voor eventuele bezemklussen onderweg. Dat wilde hij gelukkig wel.

En zo togen wij om twaalf uur op weg voor de 15 kilometer tussen Leiden en Zoetermeer. Een tocht van drie uur, exclusief pauzes, langs Zoeterwoude en Stompwijk. Sommige stukken van de route waren ongelooflijk saai, maar we kwamen ook langs pareltjes van het Groene Hart (niets aan veranderen, aan dat Groene Hart). We hebben de wereld van een heel andere kant gezien. En we hebben het Hellepad overleefd (wat vast niets met de hel te maken heeft, maar eerder met licht of ruimte of allebei).

Het is waar wat ze zeggen: de laatste loodjes wegen het zwaarst. Het laatste stuk heb ik de rugzak maar gedragen. Bij opa en oma aangekomen heeft hij geen woord gezegd. Weer thuisgekomen volgde hij zonder discussie het advies op om in bad te gaan. En hij heeft nu een echt idee van wat hem te wachten staat. En ik, ik verdom het om vanavond ook nog eten te maken. Ik stuur wel iemand naar de snackbar…

The next step…

Drie jaar geleden ging de oudste voor het eerst naar de middelbare school. Wat had ik met het kind te doen: elke dag – helemaal alleen – fietsen naar zo’n groot gebouw, waar geen lieve juf of stoere meester meer was, maar een bataljon docenten die allemaal onbegrijpelijke vakken doceerden. Ik zag ‘m verdrukt worden in de pauzes, uitgelachen worden vanwege de zware rugzak, bezwijken onder het huiswerk…

Al die angsten waren volstrekt onterecht. Intussen aanbeland in de derde klas van het gymnasium, met zelfs behoorlijke – nou ja, redelijke – cijfers voor Grieks en Latijn, heeft hij zich uitstekend en volledig aangepast aan het ‘grote’ leven na de basisschool. Het was dus nergens voor nodig dat ik me zorgen maakte. En nu is nummer twee aan de beurt. Groep 8, adviesgesprek achter de rug, CITO-toets in aantocht en opnieuw de vraag: welke school gaat het worden?

Lees verder The next step…

De boom staat

Een jaar of wat geleden sleepte ik een enorme doos van de Hema naar huis. In die doos zat een namaak-kerstboom. Ik was namelijk tot de conclusie gekomen dat ik het onaanvaardbaar vond om, in een wereld die in z’n eigen vuil dreigt te stikken, bomen om te hakken om ze na luttele weken van sfeerbepaling slechts op een brandstapel te laten eindigen.

Er kwam daarom een namaak-boom. Het optuigen van de kerstboom begint in ons geval dus niet met een gang naar één van de vele kerstboomverkopers, maar met dozen die van zolder moeten komen. Behalve de boom zelf, is dat ook een jaarlijks aanzwellende hoeveelheid ballen, vogeltjes, glazen autootjes en nog veel meer. Als alles beneden staat, begint het werk, eh, feest.

Lees verder De boom staat

Zielig en schuldig

De helft van de tijd heb ik twee jongens in huis. Dat betekent dat het van vrijdag tot en met maandag nooit stil is; dat de grote, snelle desktopcomputer – die waar ik m’n administratie op doe, zeg maar – continu bezet is omdat er allemaal gruwelijke games op gespeeld worden (gelukkig hebben we nog een stuk of vier van die dingen, inclusief de iPad, die overigens vaak dienstdoet als buitengewoon handig mobiel naslagwerk voor cheats); dat ik niet kan roken in huis; dat er soms een lamp of een ruit sneuvelt en dat er zo nu en dan een ongeluk gebeurt.

Zo was de jongste tijdens een stoeipartij terecht gekomen op de voet van de oudste.

Lees verder Zielig en schuldig

Een grote vis

Alle nieuwsleveranciers – hier het bericht van de Telegraaf – meldden het gisteren: KPMG heeft een mooie slag geslagen, ze hebben ex-minister van Financiën Bos binnengehaald als partner. Niet verrassend met als aandachtsgebied de Publieke Sector en Gezondheidszorg. Ook zal hij zich als adviseur gaan bezighouden met de financiële sector. Altijd leuk als iemand een nieuwe baan vindt.

Vervolgens loopt Twitter zo’n beetje over van berichtgeving hierover (om nog maar te zwijgen van de duizenden comments onder het Telegraafbericht). Allerlei blogs storten zich erop (QED). Waar gaat het over? Gewoon iemand met een nieuwe baan toch?

Lees verder Een grote vis

iPad voor het hele gezin

In tegenstelling tot de iPhone – die anderhalf jaar geleden dit huishouden binnenkwam en direct een gezinsmegahit werd – verliep de introductie van de iPad min of meer geruisloos. Werd er nog wel iets geroepen als: “Ik zeg het maar één keer: aaaaai-pet”, uiteindelijk is de hoeveelheid digitale apparaten hier blijkbaar van dusdanige omvang, dat één meer of minder niet uitmaakt. Zelfs niet als dat een iPad is.

Eigenlijk is het ook wel verschrikkelijk wat men aantreft in dit toch niet heel grote huis: één desktop PC, twee laptops, een netbook, een iPad, twee iPods, drie smartphones en één spelcomputer. En dat zijn dan de apparaten die zichzelf middels het internet met de buitenwereld hebben verbonden. Want die drie televisies – waarvan één digitaal met een onwaarschijnlijke hoeveelheid zenders waar toch maar zelden iets te beleven is dat echt de moeite waard is – zijn daar nog niet eens bij meegerekend.